Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2018-07-31 10:30:37

Umowa na BSP Wizjer w 2019 roku

     Bezzałogowe systemy powietrzne (BSP) klasy mini już od 2005 roku są z powodzeniem użytkowane przez polską armię. Z dostępnych informacji wynika, że w przypadku tej klasy bezzałogowców jak dotąd zakupiono 15 izraelskich zestawów Orbiter oraz 15 polskich zestawów FlyEye. To jednak nie koniec potrzeb. W Planie Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP na lata 2013-2022 zaplanowano pozyskanie kolejnych BSP klasy mini w ramach programu o kryptonimie Wizjer. Pierwszy konkurencyjny przetarg na ich zakup przeprowadzono w latach 2015-2016, ale zakończył się on unieważnieniem. Decyzję taką podjęto 15 lipca 2016 roku, formalnie z powodu ponownie dokonanej oceny występowania podstawowego interesu bezpieczeństwa państwa. Nowe postępowanie, bez zbytniego rozgłosu, Inspektorat Uzbrojenia rozpoczął 24 kwietnia br. skierowaniem do Polskiej Grupy Zbrojeniowej S.A. zaproszenia do negocjacji.

NeoX-fot. ITWL

  Jak poinformowało redakcję Ministerstwo Obrony Narodowej nowe postępowanie prowadzone jest w oparciu o przepisy Decyzji Nr 367/MON w trybie negocjacji z jednym wykonawcą, na podstawie § 26 ust. 1 Wytycznych do Decyzji Nr 367/MON. Przedmiotem zamówienia ma być dostawa 25 zestawów BSP klasy mini kr. Wizjer, każdy z kilkoma (4-5) aparatami latającymi. Podpisanie umowy planowane jest w 2019 roku.

  Zgodnie z przyjętą klasyfikacją BSP mini powinny się charakteryzować promieniem taktycznym do 30 km, a przeznaczone są głównie dla pododdziałów Wojsk Lądowych szczebla batalionu oraz Wojsk Specjalnych.

  Zakup BSP klasy mini kr. Wizjer poprzedziła faza analityczno-koncepcyjna przeprowadzona w latach 2013-2014, podczas której odbyły się także spotkania z potencjalnymi oferentami w ramach procedury Dialogu Technicznego. Pierwsze postępowanie na dostawy ogłoszone zostało 15 stycznia 2015 roku i dotyczyło pozyskania 12 zestawów BSP klasy taktycznej krótkiego zasięgu kryptonim Orlik oraz 15 zestawów BSP klasy mini kryptonim Wizjer wraz z systemami logistycznymi i szkoleniowymi. Planowano, że dostawy Wizjerów zostaną zrealizowane do 2017 roku, a Orlików do 2022 roku. Postępowanie prowadzono na podstawie decyzji nr 118/MON Ministra Obrony Narodowej z 25 kwietnia 2013 roku w trybie zamówienia otwartego (konkurencyjnego) z wyłączeniem ustawy Prawo zamówień publicznych. Wnioski o dopuszczenie do udziału w przetargu złożyło wówczas 5 firm, natomiast do 15 lipca 2015 roku wpłynęły już tylko trzy oferty złożone przez konsorcjum w składzie: Polska Grupa Zbrojeniowa S.A. (lider konsorcjum), PIT-RADWAR S.A., Wojskowe Zakłady Lotnicze Nr 2, Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych (pierwsza oferta) oraz firmy EADS PZL „Warszawa-Okęcie” S.A. (druga oferta) i WB Electronics S.A. (trzecia oferta). Oferta złożona przez konsorcjum na czele z PGZ S.A. zakładała, że na Orlika zaoferowany zostanie BSP E-310, a na Wizjera izraelski, ale w przypadku podpisania umowy produkowany w Polsce, BSP Orbiter 2B. Prawie na ostatnim etapie przetargu, w dniu 28 czerwca 2016 roku dokonano ponownej ocena występowania podstawowego interesu bezpieczeństwa państwa dla programów Orlik i Wizjer, w rezultacie czego w dniu 15 lipca 2016 roku doszło do jego unieważnienia. Nowe postępowanie miało rozpocząć się „niezwłocznie”, a zaproszenia do negocjacji zakładano skierować tylko do podmiotów znajdujących się pod kontrolą Skarbu Państwa, w rezultacie czego polskie firmy miały uzyskać zdolność do montażu końcowego, modernizacji systemów oraz zdolności serwisowe.

  Z nieoficjalnych informacji wynika, że przedmiotem oferty PGZ S.A. w nowym postępowaniu najprawdopodobniej będzie BSP NeoX, opracowany w pierwotnej wersji przez Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych (ITWL). Kooperację pomiędzy obiema firmami zapoczątkował list intencyjny podpisany w czerwcu 2016 roku, a następnie 7 września 2017 roku doszło do zawarcia umowy, której celem było wykorzystanie możliwości produkcyjnych PGZ S.A. i komercjalizacja opracowanych przez ITWL systemów BSP oraz wspólne ich oferowanie potencjalnym odbiorcom. W szczególności umowa dotyczyła współpracy pomiędzy stronami w zakresie systemów BSP AntraxM i NeoX. Jeśli dojdzie do zawarcia umowy system NeoX ma być produkowany w Wojskowych Zakładach Lotniczych nr 2 S.A. w Bydgoszczy.

  Prace projektowe nad BSP NeoX rozpoczęły się wiosną 2015 roku. Do jego opracowania wykorzystano doświadczenia z innych projektów, w tym: BSP Nietoperz-3L oraz BSP pionowego startu i lądowania Atrax i AtraxM. W rezultacie systemy NeoX i AntraxM posiadają takie same konsole operatorskie oraz współdzielą system łączności, sterowania i wymiany danych, a także wykorzystują te same głowice.

  System BSP NeoX to produkt o wszechstronnym przeznaczeniu zarówno cywilnym jak i wojskowym. Charakteryzuje się długim czasem przebywania w powietrzu (do 2 godzin w wersji NeoX lub do ok. 3 godzin w opracowywanej wersji NeoX 2) i wielosensorowym wyposażeniem. W wersji militarnej może zostać wyposażony w: dwuzakresową, stabilizowaną głowicę z kamerą dzienna z matrycą o rozdzielczości 1920 x 1080 pix i 30-krotnym zoomem optycznym oraz z kamerą termowizyjną z matrycą o rozdzielczości 640x480 pix, moduł przetwarzania obrazu wraz z rozbudowaną funkcją „Fly by Payload” (podążania za wskazanym obiektem naziemnym) i „Video Tracking” lub opcjonalnie w wersji uderzeniowej w głowicę kumulacyjną GOB-2.

  W zależności od typu realizowanej misji system może prowadzić obserwację terenu, wykrywać, identyfikować i wskazywać cele, a w wersji uderzeniowej (samobójczej) również atakować obiekty naziemne, pełniąc rolę amunicji krążącej, podobnie jak BSP Warmate.

  Poza wspomnianym już trybem „Fly by Payload” NeoX może realizować lot po ustalonej trasie, krążyć wokół wskazanego obiektu oraz wykonywać lot do punktu o określonych współrzędnych.

NeoX-fot. ITWL

  W zastosowaniach wojskowych NeoX może współpracować z systemami artyleryjskimi, zapewniając możliwość: rozpoznania obiektów uderzeń, wyznaczanie współrzędnych celów, korygowanie ognia artylerii i rozpoznawanie rezultatów uderzeń, a także obserwację pola walki. Cechami charakterystycznymi systemu jest wyposażenie w system automatycznego startu z wyrzutni szynowej lub przy użyciu 30-metrowej gumy i lądowania na spadochronie, jak również: zaawansowane systemy poprawiające bezpieczeństwo lotu, prosta obsługa – operator i technik, ergonomiczny naziemny panel kontroli, cały system przenoszony w dwóch plecakach (w wersji z dwoma aparatami latającymi w zestawie), system łączności pracujący w paśmie S/C oraz bezpieczny system transmisji danych zabezpieczony systemem szyfrowania AES-256 z możliwością wprowadzenia indywidulanych kluczy z poziomu aplikacji lub klucza USB.

  Platforma latająca napędzana jest silnikiem elektrycznym i śmigłem pchającym oraz cechuje się: rozpiętością skrzydeł 2,59 m, długością 1,48 m, masą startową 9-11 kg, masą ładunku użytecznego 2,5 kg, prędkością lot 50-170 km/h, zasięgiem lotu do 30 km LOS, pułapem do 4000 m, czasem przygotowania do lotu do 10 min. Naziemna stacja sterowania lotem posiada masę 4,5 kg i umożliwia pracę przez 6 godzin bez zewnętrznego źródła zasilania.

(TD)

Fot. Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych




powered by Disqus

Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Król jest nagi – Su-22 w polskim lotnictwie wojskowym

Król jest nagi – Su-22 w polskim lotnictwie wojskowym

Samolot Su-22 w bieżącym roku obchodzi 30-lecie wprowadzenia do służby w polskim lotnictwie wojskowym. Jego kariera z biało-czerwoną szachownicą mi...

więcej polecanych artykułów