Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2012-04-09 10:42:47

Ekspedycyjna brygada USMC z lat 80.

     W piechocie morskiej Stanów Zjednoczonych istniały trzy rodzaje związków ekspedycyjnych: batalion, brygada i dywizja oparte organizacyjnie odpowiednio o batalion, pułk i dywizję piechoty morskiej z dodatkowymi elementami wsparcia (w tym lotniczymi) i logistycznymi. Na początku lat 80-tych powrócono do zarzuconej dwadzieścia lat wcześniej koncepcji Ekspedycyjnych Brygad Piechoty Morskiej opartych o środki materiałowe okrętów-składów rozmieszczonych w różnych częściach globu.

    Okręty-składy były panaceum na zwiększenie możliwości i przede wszystkim skrócenie czasu reagowania sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych na różnorakie wydarzenia światowe. Przy zachowaniu tradycyjnej metody transportu całych związków wraz ze sprzętem i zaopatrzeniem z rejonu dyslokacji w rejon działań możliwości transportowe US Navy w 1989 roku pozwalały na jednoczesne użycie maksymalnie dwóch takich brygad. W 1989 roku istniało sześć brygad: 1. (dowództwo w Camp Smyth, Hawaje), 4. (Camp Lejeune, Płn. Karolina), 5. (Twentynine Palms, Kalifornia), 6. (Camp Lejeune), 7. (Twentynine Palms) i 9. (Okinawa). Brygady te od początku miały określone rejony odpowiedzialności i tak: 1. Brygada rejon Pacyfiku, 4. Norwegii, 5. rejon Zatoki Perskiej, 6. Europy kontynentalnej, 7. rejon Zatoki Perskiej i 9. rejon Pacyfiku. Środki nie pozwoliły na oparcie wszystkich związków o eskadry okrętów-składów. I tak 1. Eskadra (bazowała na wschodnim Atlantyku) przewoziła sprzęt dla 6. EBPM, 2. Eskadra (Diego Garcia) sprzęt dla 7. EBPM i ostatnia, 3. Eskadra (Guam) dla 1. EBPM. W skład wszystkich eskadr wchodziło łącznie 13 okrętów. Zgromadzone na okrętach środki pozwalały na działania bojowe brygad przez okres 30 dni.


   Okręty-składy były w stanie w ciągu 3-7 dni osiągać zakładane rejony działań, przerzut stanu osobowego brygady dokonywano droga powietrzną w przeciągu 5-7 dni przy wykorzystaniu 249 samolotolotów (11 x C-5 Galaxy, 197 x C-141 Starlifter, 41 x Boeing 747). Pozostałe brygady, albo opierały się o środki nagromadzone w magazynach stacjonarnych (w Norwegii dla 4. EBPM) lub w całości miały być transportowane z rejonów dyslokacji w rejon działań (5. i 9. EBPM).

Organizacja

   Brygady przerzucane bez sprzętu (1., 4., 6., 7.) różniły się organizacyjnie od brygad przerzucanych w całości w rejon działań (5. i 9.). W skład obu jednostek wchodził rozwinięty także w czasie pokoju sztab brygady liczący około 150 ludzi. EBPM składała się z trzech składowych: pułkowej grupy desantowej, mieszanej grupy lotniczej i brygadowej grupy obsługi tyłowej. Organizacja (w nawiasie organizacja brygady przerzucanej ze sprzętem):

   1) Pułkowa grupa desantowa składała się z 3 batalionów piechoty morskiej, dywizjonu artylerii, 3 kompanii czołgów (w 5. i 9. EBPM tylko 1), 2 kompanii pływających transporterów opancerzonych, 2 kompanii szturmowych, kompanii rozpoznawczej, kompanii łączności, 1-2 kompanii saperów, 4 plutonów niszczycieli czołgów (96 wyrzutni TOW, 5. i 9. EBPM miały po dwa plutony) i pododdziałów zabezpieczenia inżynieryjnego.

   Kompania piechoty morskiej składała się z plutonu sztabowego, 3 plutonów piechoty i plutonu uzbrojenia. Kompania posiadała na uzbrojeniu kbk M16A1 i A2, rkm 5,56-mm M249, ukm 7,62-mm M60, 40-mm granatniki M203, granatniki M72 lub AT4, 3 moździerze 60-mm M224.

Charakterystyczny sprzęt USMC, transportery AAV7 oraz śmigłowce AH-1 Super Cobra.

Fot. L.C. Price (US DoD).

   Kompania uzbrojenia batalionu piechoty morskiej składała się z plutonu dowodzenia i obsługi, plutonu moździerzy, plutonu przeciwpancernego, plutonu karabinów maszynowych. Posiadała na uzbrojeniu 40-mm granatniki Mk19, wkm 12,7-mm Browning M2HB, 8 moździerzy 81-mm M252, 32 wyrzutnie pocisków ppanc. Dragon.

   Dywizjon artylerii składał się z trzech baterii liczących łącznie 18 haubic ciągnionych M198 kalibru 155 mm, baterii dział samobieżnych, liczącej 6 dział M109A3 kalibru 155 mm, baterii haubic samobieżnych liczącej 6 haubic M110A2 kalibru 203 mm (w 5. i 9. EBPM brak).

   Kompania czołgów mogła mieć dwie struktury w zależności od wozu jaki posiadała na stanie. Jeżeli był to M60 to składała się z trzech plutonów po 5 czołgów plus 2 czołgi w dowództwie kompanii, razem 17 sztuk. Jeżeli natomiast M1 Abrams to składała się z trzech plutonów po 4 czołgi plus 2 czołgi w dowództwie kompanii, razem 14 wozów. W przypadku 1., 4., 6. i 7. EBPM które posiadały 3 kompanie czołgów dochodziły jeszcze 2 czołgi z dowództwa grupy czołgów.

   Plutony przeciwpancerne składały się z 24 wyrzutni TOW przewożonych na samochodach.

   Kompania szturmowa to pododdział wydzielany z lekkiego batalionu piechoty zmotoryzowanej ze składu dywizji piechoty morskiej. Kompania posiadała na wyposażeniu pojazdy opancerzone typu LAV.

   2) Mieszana grupa lotnicza składała się z eskadry sztabowej i obsługi, dwóch eskadr lotnictwa szturmowego, dwóch eskadr myśliwsko-szturmowych, dwóch eskadr śmigłowców transportowo-desantowych (jedna ciężka z maszynami CH-53E i D), mieszanej eskadry śmigłowców, eskadry śmigłowców obserwacyjno-rozpoznawczych, eskadry lotnictwa rozpoznania fotograficznego, eskadry samolotów-cystern, eskadry samolotów WRE, baterii rakiet przeciwlotniczych z 6 wyrzutniami Improved Hawk, plutonu wyrzutni rakiet przeciwlotniczych z 45 zestawami Stinger, eskadry kierowania ruchem lotniczym, eskadry kierowania samolotami bezpośredniego wsparcia lotniczego, eskadry łączności.

US Army używała czołgów M1 Abrams, a USMC jeszcze w czasie operacji Desert Storm (1991) zdecydowanie słabszych, M60A1 i A3, fot. USMC.

   Sprzęt lotniczy takiej grupy przedstawiał się następująco: 10 samolotów szturmowych A-6E Intruder, 12 samolotów szturmowych AV-8B Harrier II, 24 samoloty myśliwsko-szturmowe F/A-18A/B lub C/D lub F-4S Phantom, 5 samolotów rozpoznawczych OA-4M Skyhawk, 6 samolotów rozpoznania i korygowania ognia artylerii OV-10A i D Bronco, 4 samoloty rozpoznania fotograficznego RF-4B Phantom, 4 samoloty WRE EA-6B Prowler, 6 samolotów cystern KC-130F Hercules, 12 śmigłowców wsparcia AH-1T lub J lub W, 12 śmigłowców UH-1E, 8 śmigłowców transportowych CH-53E, 12 śmigłowców transportowych CH-53D, 12 śmigłowców transportowych CH-46E. Brygady transportowane w całości drogą morską nie posiadały w swym składzie samolotów cystern, jednak miały większą liczbę samolotów AV-8B (prawdopodobnie o eskadrę), śmigłowców CH-46E (prawdopodobnie dodatkowe 3 eskadry) i śmigłowców CH-53D (o 8 sztuk, ale nie wiem czy dodatkowa eskadra czy większa dotychczasowa eskadra CH-53E plus CH-53D).

   3) Brygadowa grupa obsługi tyłowej nie posiadała stałego etatu. Grupa ta odpowiadała za wszelako pojęte działania logistyczne wspierające struktury bojowe brygady, a więc: przyjmowanie, przechowywanie i dystrybucja zaopatrzenia, obsługa techniczna ewakuacja sprzętu i jego remonty, zabezpieczenie transportowe brygady, zabezpieczenie medyczne, budowa lotnisk, przepraw mostowych itp. W skład grupy mogły wchodzić: kompania sztabowa i obsługi, kompanie zabezpieczenia wyładunku desantu, kompanie zabezpieczenia inżynieryjnego, kompanie samochodowe, kompanie zaopatrzenia, kompanie remontowe, kompanie medyczne.

Wsparcie artyleryjskie zapewniały głównie haubice holowane M198 kalibru 155 mm.

Fot. USMC.

   Podsumowanie składu Ekspedycyjnej Brygady Piechoty Morskiej (w nawiasie różnice dla brygad transportowanych w całości drogą morską):

 

  • stan osobowy: 16655 ludzi (15700);

  • czołgi M60A1: 53 (17);

  • transportery pływające LVTP-7: 109 (47);

  • wozy bojowe LAV: 30 (36);

  • haubice 203 mm M110A2: 6 (0);

  • haubice 155 mm M109A3: 6;

  • haubice 155 mm M198: 24;

  • moździerze 81 mm M252: 24;

  • moździerze 60 mm M224: 27;

  • ppk TOW: 96 (48);

  • ppk Dragon: 96 (72);

  • 40-mm granatniki Mk19: 114;

  • ukm 7,62 mm M60: 360 (255);

  • wkm 12,7 mm M2HB: 303;

  • wyrzutnie plot. Improved Hawk: 6;

  • wyrzutnie plot. Stinger: 45.

Opracował: Mariusz Cielma







Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Stan realizacji Planu Modernizacji Technicznej (systematyczna aktualizacja)

Stan realizacji Planu Modernizacji Technicznej (systematyczna aktualizacja)

W grudniu 2012 roku opinii publicznej zaprezentowano założenia Planu Modernizacji Technicznej Sił Zbrojnych RP na lata 2013-2022 (PMT), zgodnie z k...

więcej polecanych artykułów