Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2012-04-21 22:55:37

Włoski samolot myśliwski CR.32

     Jednym z najsłynniejszych włoskich samolotów okresu międzywojennego, a zarazem jednym z ostatnich ogniw linii rozwojowej dwupłatowych myśliwców inż. Celestino Rosatelleigo [1], był Fiat CR.32. Myśliwiec ten stał się z jednej strony legendą hiszpańskiej wojny domowej, z drugiej zaś maszyną, której sukcesy paradoksalnie przyczyniły się do późniejszych problemów Regia Aeronautica. W tym ostatnim przypadku trudno jednak obwiniać samą konstrukcję. Wina leżała bowiem po stronie decydentów, którzy zafascynowani osiągnięciami dwupłatowego Fiata oraz walczących na nich pilotów, wyciągnęli niezbyt słuszne wnioski odnośnie przyszłości walk powietrznych i rozwoju lotnictwa myśliwskiego. Przekonanie o wyższości lekkich i bardzo zwrotnych, ale powolnych i słabo uzbrojonych maszyn dwupłatowych, nad rozpowszechniającymi się myśliwskimi dolnopłatami miało przynieść wiele problemów. Zaważyły one później negatywnie na rozwoju Regia Aeronautica w początkowym okresie II wojny światowej.

   Niedługo po zakończeniu prac nad CR.30, jego twórca, wspomniany na wstępnie inż. Celestino Rosatelli, rozpoczął studia nad następcą zaprojektowanego przez siebie myśliwca. Przy opracowywaniu nowego samolotu, będącego w ogólnym zarysie zmniejszoną wersją CR.30, wykorzystano doświadczenia wyniesione z dodatkowych badań przeprowadzonych w tunelu aerodynamicznym. Pozwoliły one na dopracowanie aerodynamiki myśliwca. Nowy samolot Rosatelliego wyposażony został w chłodzony cieczą silnik Fiat A.30RA zbudowany w układzie V12. Była to, więc jednostka tego samego typu co silniki napędzające Fiaty CR30. Silniki zastosowane w CR.32 poddano co prawda drobnym modyfikacjom, jednak nie wpłynęły one na osiąganą moc. Ta pozostała na poziomie 592 KM. Przy czym, wartość ta osiągana była na wysokości 2600 m, przy 2750 obr./min.

Pierwszy egzemplarz seryjny Fiata CR.32 o numerze MM.2589.

   Zamówienie na budowę prototypu, złożone przez włoskie Ministerstwo Lotnictwa, zakładało ukończenie samolotu do wiosny 1933r. Do oblotu Fiata CR.32 doszło 28 kwietnia 1933 roku, a za sterami zasiadł Brach Papa. Po zakończeniu, z powodzeniem, pierwszych prób, samolot skierowano do jednostki doświadczalnej. Tam poddany miał być dalszej ocenie. Testy zakończyły się, w 1934 roku. Następnie zaś Ministerstwo Lotnictwa oficjalnego złożyło zamówienie na seryjne CR.32. Oceniony jak udany myśliwiec, szczytowe osiągnięcie linii dwupłatów, CR.32 wszedł do produkcji masowej i stosunkowo szybko wyparł z linii swego poprzednika, CR.30.

   Pierwsze 50 samolotów wyprodukowano miedzy marcem a sierpniem 1934 r. Przed przestawieniem produkcji na zmodyfikowany wariant CR.32bis, dysponujący wzmocnionym uzbrojeniem, wyprodukowano jeszcze ponad 200 CR.32 podnosząc łączną liczbę wyprodukowanych maszyn do 282 egzemplarzy. Wspomniany wyżej CR.32bis prócz dwóch wkm. kal. 12,7 mm Breda-SAFAT otrzymał dodatkowe dwa 2 karabiny maszynowe kal. 7,7 mm Breda-SAFAT. O ile dwa pierwsze montowano nad silnikiem, to dodatkowa para karabinów kal. 7,7 mm została zainstalowana na górnych powierzchniach dolnych płatów. CR.32bis otrzymał również mocniejszy silnik FIAT A30RAbis [2]. Wzrost mocy silnika nie zrekompensował jednak wzrostu masy spowodowanego przez dodatkowe uzbrojenie i amunicję. W konsekwencji pogorszeniu uległy charakterystyki manewrowe myśliwca. Spadła również prędkość maksymalna. Produkcja zmodyfikowanego wariantu samolotu rozpoczęła się w 1936 roku i trwała do lipca 1937 r. Ogółem wyprodukowano 283 maszyn w wariancie bis.

   Kolejny zmodyfikowany wariant, oznaczony jako CR.32ter, pod wpływem raportów płynących z ogarniętej wojna domowej Hiszpanii otrzymał… słabsze uzbrojenie, identyczne jak pierwsza seria CR.32. Skrzydłowe karabiny kal. 7,7 mm, które pojawiły się w wersji bis, usunięto ze względu na to, że wg pilotów dwa karabiny kal. 12,7 mm miały gwarantować wystarczającą siłę ognia, zaś dwa dodatkowe km pogarszały osiągi samolotu. Ponadto wzmocniono strukturę płatowca, co związane było z chęcią zapewnienia większej wytrzymałości konstrukcji w przypadku gwałtownych manewrów oraz operacji ze źle przygotowanych lotnisk. Niewielkim modyfikacjom poddano również podwozie, które wyposażono w koła o większej średnicy. Masa własna samolotu praktycznie nie zmieniła się. Minimalnej poprawie uległy natomiast osiągi myśliwca. W sumie, w przeciągu kilku miesięcy, wyprodukowano 150 szt. CR.32ter, a produkcja zakończyła się w grudniu 1937 roku.

   Ostatni wariant produkcyjny, CR.32quater, posiadał identyczny zestaw uzbrojenia jak Fiaty CR.32 i CR.32ter. Samolotu miały również możliwość przenoszenia bomb o łącznej masie do 100 kg. Zmiany wprowadzone w CR.32quater związane były ze zmianą kształtu i powiększeniem wiatrochronu kabiny pilota oraz przesunięciem go ku tyłowi, a także zastosowaniem nowego celownika lunetowego. CR.32quater miał również charakteryzować się lekko poprawionymi osiągami na małych wysokościach. W sumie wyprodukowano 337 egzemplarzy tego wariantu, a ostatnie z nich zeszły z linii produkcyjnej jesienią 1939 roku. Kolejne 100 sztuk na licencji wyprodukowały również hiszpańskie zakłady Hispano-Suiza. Te ostatnie maszyny otrzymały oznaczenie HA-132-L Chirri. Ostatnie z hiszpańskich maszyn wycofano z eksploatacji w 1953 roku, przy czym część maszyn została wcześniej przerobiona na dwustery. Włoskie CR.32 w maju 1941 roku definitywnie przesunięto do zadań szkolnych wycofując je jednocześnie z jednostek bojowych. Stanowiące najliczniejszy typ maszyn myśliwskich u progu wojny CR.32, do maja 1941 roku przesunięte zostały do zadań treningowych wypełniając je aż do chwili podpisania zawieszenia broni 3.09.1943r. Łącznie, wyprodukowano 1152 egzemplarze CR.32 wszystkich wersji.

Zarzucone drogi rozwoju

   CR.32 stał się bazą dla kliku kolejnych prototypów. Jednym z nich był bazujący na CR.32bis, Fiat CR.33 wyposażony w silnik A33RC.35 o mocy 700 KM współpracujący z trzyłopatowym śmigłem. Samolot nigdy nie wszedł jednak do produkcji seryjnej. Pomimo wyraźnie wyższej, niż w przypadku CR.32 prędkości (na poziomie 421,6 km/h) Regia Aeronautica ostatecznie wybrała jednopłatowego Fiata G.50. CR.33, prócz mocniejszego silnika charakteryzował się również zmodyfikowanym podwoziem oraz uzbrojeniem identycznym jak w przypadku CR.32bis.

   Podobny los jak Fiata CR.33 spotkał również powstałe na bazie CR.32 samoloty CR.40, CR.40bis oraz CR.41. Pierwszy ze wspomnianych myśliwców stworzono w odpowiedzi za zapotrzebowanie, zgłoszone przez włoskie Ministerstwo Lotnictwa, na samolot myśliwski napędzany chłodzonym powietrzem silnikiem gwiazdowym. Zainteresowanie tego rodzaju jednostkami napędowymi wynikało z ich większej, w stosunku do silników chłodzonych cieczą, odporności na uszkodzenia. Do napędu CR.40 wybrano silnik Bristol Mercury IVA. Wprowadzone modyfikacje objęły nie tylko wymianę silnika i związane z tym przeróbki. Samolot otrzymał również nowe skrzydło z przebudowanym górnym płatem. Bez zmian pozostał natomiast kadłub, podwozie oraz usterzenie. Podobnie jak CR.32 samolot miał konstrukcję całkowicie metalową, jednak poszycie było mieszane, częściowo płócienne, częściowo zaś wykonane z aluminium. Bez zmian pozostawiono również uzbrojenie, które składało się z dwóch karabinów maszynowych kal. 12,7 mm z zapasem amunicji 600 szt. na lufę.

CR.32 z X Gruppo "Baleari".

   Próby CR.40 rozpoczęto w marcu 1934 roku. Maszyna okazała się być nieco szybsza od CR.32 osiągając prędkość maksymalną 379,2 km/h. Gorzej wypadły natomiast próby prędkości wznoszenia. Samolot odznaczał się również nienajlepszą statecznością. Kariera jedynego prototypu CR.40 nie trwała zbyt długo. Samolot uległ bowiem wypadkowi w 1935 roku. Rok później rozpoczęto natomiast próby Fiata CR.40bis, który zachowując płatowiec CR.40 otrzymał jednak zdecydowanie mocniejszy [3], dziewięciocylindrowy, gwiazdowy silnik Fiat A.59R. Ostatecznie również i CR.40bis pozostał na etapie prototypu. Do produkcji nie trafił także kolejny samolot bazujący na CR.32, oblatany w 1936 roku Fiat CR.41. Ten ostatni napędzany był czternastocylindrowym silnikiem Gnome-Rhone Mistral-Major 14Ksf zbudowanym w układzie podwójnej gwiazdy. Jednostka napędowa współpracowała z trzyłopatowym metalowym śmigłem. Samolot otrzymał również zmodyfikowane, powiększone, usterzenie pionowe i poziome oraz uzbrojenie identyczne jak Fiat CR.32bis. W trakcie prób myśliwiec osiągnął prędkość 399,1 km/h. Prace nad samolotem ostatecznie jednak wstrzymano w związku z postępami prac nad nowym dwupłatowym myśliwcem Fiata, CR.42. Losy tej konstrukcji zostaną przedstawione w jednym z kolejnych artykułów.

Użytkownicy zagraniczni

Chiny. Pierwsze zamówienie zagraniczne na CR.32 jakie zdobył producent pochodziło z 1933 roku. 16 egzemplarzy włoskich myśliwców zdecydowały się zamówiły wówczas Chiny. Myśliwce przeznaczone dla tego użytkownika różniły się nieco od pierwowzoru. Pozbawione zostały bowiem ożebrowania na chłodnicy oleju. Dodatkowo chińskie Fiaty wyposażono w radiostacje oraz światła pozycyjne. Odmienne było również uzbrojenie, które składało się z dwóch karabinów maszynowych kal. 7,7 mm Vickersa.

   Zakupione myśliwce do Chin wyekspediowano drogą morską. Samoloty montowane były w bazie Nanczang koło Szanghaju przez pracowników Fiata. Myśliwce z pewnymi sukcesami miały wejść do akcji w pierwszej fazie konfliktu japońsko – chińskiego.

   Eksploatacja CR.32 w Chinach napotykała pewne problemy. Dotyczyły one w szczególności paliwa. Spowodowane to było tym, że standardowo silniki A30R pracowały nie na czystej benzynie a na mieszaninie benzyny, benzolu i alkoholu. Dostępność tych dwóch dodatków w Chinach była zaś dyskusyjna i wymagała sprowadzania ich z zagranicy. Problemy te spowodowały zaniechanie dalszych zakupów CR.32. Niektórzy, szczególnie włoscy autorzy, dopatrują się tu również interwencji lobbystów działających na rzecz producentów amerykańskich. Chińskie samoloty stopniowo wykruszyły się w walce z lotnictwem japońskim.

Węgry. Po podpisaniu w 1935 roku Protokołu Rzymskiego węgierski departament lotnictwa zamówił pierwszą partię 26 Fiatów CR.32. Kolejna partia 26 maszyn została zamówiona w następnym roku. Wszystkie 52 samoloty dotarły na Węgry między kwietniem a grudniem 1936 r. Każdy z węgierskich samolotów został uzbrojony w 2 lokalnie produkowane karabiny maszynowe Gebauer kal. 7,92 mm. Formalnie maszyny początkowo wchodziły w skład jednostki… meteorologicznej. Dopiero po 22 sierpnia 1938 roku i zawarciu przez Węgry porozumienia z Rumunią, Jugosławią i Czechosłowacją, na mocy którego, w zamian za zrzeczenie się roszczeń dotyczących ziem utraconych po zawarciu pokoju w Trianon, Węgry mogły oficjalnie rozpocząć zbrojenia. W wyniku tego oficjalnie mogły powstać Królewskie Węgierskie Siły Powietrzne. W tym samym roku Węgry przejęły Fiaty CR.32 niegdyś należące do Austrii.

   Węgierskie CR.32 wzięły udział w krótkotrwałej wojnie ze Słowacją w 1939 r. oraz inwazji na Jugosławię i początkowej fazie wojny z ZSRR. Niedługo później jednak, w lipcu 1941 roku, przestarzałe już myśliwce przeniesione zostały do zadań szkolnych. W jednostkach liniowych CR.32 zastąpione zostały przez nowsze CR.42 oraz Re.2000.

Austria. Kolejnym europejskim odbiorcą CR.32 stała się Austria. Austriackie Federalne Ministerstwo Obrony, na początku 1936 roku, złożyło zamówienie na 45 Fiatów CR.32bis, przeznaczonych dla nowego skrzydła myśliwskiego Jagdgeschwader II (JG II). Miało ono bazować na lotnisku we Wiener Neustadt. W skład JG II wchodziły 3 Staffeln – Jagdstaffeln 4/II, 5/II i 6/II. Po Anschlussie Austrii przejęte Fiaty CR.32bis wcielono do Luftwaffe, a Jagdgeschwader II przemianowano na I Gruppe/Jagdgeschwader 138. Ze względu na niekompatybilność z wykorzystywanym przez Luftwaffe sprzętem, Fiaty ostatecznie zostały wycofane z linii i przesunięte do zadań szkolnych. Niedługo później pozostałe 36 samolotów sprzedano na Węgry.

Paragwaj i Wenezuela. Niewielkie partie CR.32quater wyeksportowano w 1938 roku do Paragwaju (prawdopodobnie 5 egzemplarzy) i Wenezueli (9 egzemplarzy). Przynajmniej po części było to pokłosiem prezentacji CR.32 w Ameryce Południowej, do jakich doszło w latach 1937-1938. Dwanaście nowych CR.32 z włoskimi załogami prezentowało w tym czasie możliwości akrobatyczne swych myśliwców pod niebem Peru, Chile, Argentyny i Brazylii.

Hiszpania. W czasie trwania wojny domowej Hiszpańscy nacjonaliści otrzymali z Włoch w sumie 115 CR.32. HA-132-L produkowane były w Hiszpanii między 1940 a 1943r. W trakcie całego konfliktu na teren Hiszpanii (wliczając w to samoloty z włoskimi załogami) dostarczono łącznie 377 egzemplarzy CR.32 różnych wariantów. 40 egzemplarzy hiszpańskich Fiatów w 1942 roku zostało przebudowanych przez Hispano-Suizę na szkolne dwustery.

Jeden z pierwszych CR.32 jakie trafiły do Hiszpanii w 1936 roku.

   Jeden z CR.32bis przejętych przez siły republikanów [4] wysłany został do ZSRR. Tam przeprowadzono testy porównawcze z I-15. Wg Rosjan włoski samolot wymagał od pilota większego doświadczenia w pilotażu, negatywnie oceniono również takie parametry jak prędkość wznoszenia i prędkości oraz startu. Lepiej ocenione zostało natomiast uzbrojenie, choć zauważono, że w realnej walce, ze względu na niższą prędkość realny zysk z tego parametru nie byłby zauważalny.

Opis konstrukcji

   Fiat CR.32, wywodząc się z wcześniejszego myśliwca Rosatelliego, CR.30, zachował jego ogólny układ konstrukcyjny i podobną strukturę płatowca. Nowy myśliwiec włoskiego konstruktora był jednak nieco mniejszy, bardziej zwarty i cechował się ogólnie rzecz ujmując lepszymi osiągami oraz manewrowością, co zawdzięczano lepszemu dopracowaniu aerodynamiki konstrukcji. W stosunku do poprzednika w CR.32 wprowadzono szereg modyfikacji. Uproszczono m.in. strukturę łoża silnika, czyniąc ja lżejszą. W samolocie o podobnych rozmiarach jak w przypadku CR.30, zamontowano również dodatkowy zbiornik paliwa pozwalający na zwiększenie zasięgu. Zmniejszona została natomiast rozpiętość skrzydeł. Zmieniono także położenie mas wyważających, montowanych tym razem na powierzchni lotek, a nie pod nimi, jak miało to miejsce w poprzedniku CR.30.

   Co ciekawe prędkość maksymalna następcy CR.30 wzrosła, pomimo większej masy nowego samolotu. Przy całkowitej masie maks. 1916,5 kg rozbieg CR.32 wynosił 268,2 m.

  Standardowe uzbrojenie pierwszych Fiata CR.32 stanowić miały standardowo dwa zsynchronizowane, strzelające przez śmigło, karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm zamontowane w górnej przedniej części kadłuba pod okaptowaniem silnika. Ewentualnie, w przypadku np. maszyn chińskich w miejsce wspomnianych karabinów istniała możliwość instalacji karabinów kal. 7,7 mm Vickersa. Kadłubowe karabiny stanowiące uzbrojenie CR.32 zasilane były z taśm amunicyjnych w skrzynkach, które ulokowano w kadłubie. Skrzynki mogły pomieścić po 750 szt. amunicji kal. 7,7 mm lub 350 szt. amunicji kal. 12,7 mm.

   W przypadku wersji CR.32bis zestaw uzbrojenia złożony z 2 km 12,7 mm został wzmocniony poprzez instalację dwóch dodatkowych karabinów maszynowych kal. 7,7 mm montowanych na górnej powierzchni dolnego płata [5]. Dodatkowo myśliwiec mógł zostać wyposażony w wyrzutniki dla bomb o małym wagomiarze. Te ostatnie miały pojawić się wedle różnych źródeł, albo na egzemplarzach z późniejszych serii produkcyjnych, albo w wyniku modyfikacji przeprowadzonych po wybuchu drugiej wojny światowej. Tak czy inaczej, część Fiatów CR.32 otrzymała pod kadłubem węzły do podwieszania 5 lekkich bomb o masie 2,3 kg lub 2 o masie 45,4 kg lub 1 o masie 90,7kg.

CR.32 należące do włoskiego Aviazione Legionaria sfotografowane

w czasie hiszpańskiej wojny domowej.

   Przewidywano także możliwość wyposażenia samolotu w aparat fotograficzny, co miało pozwolić na wykonywanie zadań rozpoznawczych. Wśród opcjonalnego wyposażenia znalazł się również radioaparat nadawczo-odbiorczy. Większość wyprodukowanych CR.32 była przystosowana do instalacji radiostacji, jednak w praktyce niewiele maszyn je otrzymało.

   Silnik Fiat A.30RA napędzał dwułopatowe metalowe śmigło o zmiennym skoku. W tym miejscu należy jednak zauważyć, że choć samo śmigło było dwupołożeniowe, to jednak zmiana skoku musiała zostać dokonana na ziemi, przed startem. Oprofilowana chłodnica oleju umieszczona została w dziobowej części kadłuba, poniżej silnika. Zbiornik oleju umiejscowiono natomiast w górnej części nosa, podczas gdy mieszczący 340,7 l zbiornik paliwa został ulokowany między przegrodą ogniotrwałą silnika a kabina pilota.

   CR.32 odznaczał się sporą wytrzymałością konstrukcji, a ponadto dzięki prostej budowie był łatwy w naprawach.

   Rozpiętość skrzydeł CR.32 zmniejszona została do 9,5 m, przy czym powierzchnia nośna skrzydeł zmniejszyła się z 27,5 m2 w przypadku CR.30 do 22,1 m2. Długość kadłuba nowego samolotu wynosiła 7,45 m. Pomimo zmniejszenia rozmiarów w stosunku do CR.30, masa nowego myśliwca wzrosła o 108,9 kg.

   Do konstrukcji kadłuba wykorzystano elementy aluminiowe i stalowe. Struktura kadłuba oparta została o cztery aluminiowe podłużnice łączone trójkątnym ożebrowaniem. Do łączenia elementów wykorzystano stalowe nity.

    Poszycie przedniej części kadłuba, od silnika do kokpitu, górnej części kadłuba oraz rejonu mocowania kółka ogonowego wykonano z arkuszy aluminiowych. Poszycie pozostałej części kadłuba wykonano z płótna. Podobnie jak we wcześniejszych konstrukcjach Rosatelliego kabina pilota była otwarta, zaś jedyna osłonę stanowił wiatrochron.

CR.32 z XVI Gruppo da caccia (Grupy Myśliwskiej) "Cucaracha" (Karaluch).

   Skrzydła miały konstrukcję dwudźwigarową, zaś dźwigary wykonano z rur aluminiowych. Lotki usytuowano wyłącznie na górnym płacie. W centropłacie górnego płata mieścił się dodatkowy zbiornik paliwa o pojemności 25 l. Górny płat był wysunięty ku dziobowi. Poszycie skrzydeł wykonano z płótna. Płaty połączone były przez wzmacniające zastrzały mocowane do dźwigarów. Dodatkowo zestaw zastrzałów w kształcie litery N mocowało centropłat górnego skrzydła do kadłuba.

    Tylne powierzchnie sterowe miały konstrukcję aluminiową, ale ich poszycie wykonano z płótna. Stateczniki poziomy jak i pionowy były zbalansowane statycznie i aerodynamicznie.

   Samolot otrzymał stałe, trzypunktowe podwozie z kółkiem ogonowym. Golenie podwozia przedniego mocowane były do dolnej, przedniej części kadłuba, na wysokości skrzydła. Podwozie wyposażono w amortyzatory hydrauliczne. Koła otrzymały zaś pneumatyczne hamulce. Wykorzystywane przez nie sprężone powietrze dostarczane było z butli umiejscowionej z tyłu i prawej strony fotela pilota. Koła podwozia otrzymały stosunkowo duże oprofilowane owiewki o kształcie zbliżonym do łzy.

Inne modyfikacje

    Samoloty operujące w Afryce Północnej otrzymały dodatkowe chłodnice mające poprawić chłodzenie silnika w upalnym klimacie. CR.32 wykorzystywane w tamtym rejonie należały w większości do wariantu quater. Wyposażone w zaczepy dla bomb o wagoniarze 100 kg Fiaty wykorzystywane były m.in. w roli samolotów wsparcia. Pewnym mankamentem w przypadku tego typu zadań było jednak ich ubogie wyposażenie radiowe, gdyż większość maszyn posiadała jedynie odbiorniki radiowe, co utrudniało kontakt z ziemią w przypadku szybko zmieniającej się sytuacji taktycznej. W przypadku operowania z grząskich lotnisk powszechną praktyka było demontowanie owiewek.

   Modyfikacje chłodnicy (w tym przypadku chodziło konkretnie o jej powiększenie) wprowadzono także na samolotach dostarczonych Wenezueli. W tym przypadku zmiany wiązane z przystosowaniem maszyn do służby w tropikalnym klimacie.

   W trakcie eksperymentów sprawdzających możliwość wykorzystania CR.32 w roli myśliwców nocnych samoloty wyposażone wyposażono w przedłużone rury wydechowe z tłumikami płomieni.

Dane taktyczno-techniczne:

 

CR.32

CR.32bis

CR.32ter

CR.32quater

Rozpiętość skrzydeł [m]

9,5

 

Powierzchnia skrzydeł [m2]

22,1

 

Długość [m]

7,45

 

Wysokość [m]

2,63

 

Masa własna [kg]

1325

1400

1390

1386

Masa całkowita [kg]

1850

1970

1915

1905

Prędkość minimalna [km/h]

71

71

65

67

Prędkość maks. na wysokości 0 m [km/h]

340

330

329

338

Prędkość maks. na wysokości 3000 m [km/h]

375

350

351

356

Prędkość maks. na wysokości 5000 m [km/h]

352

329

343

340

Czas wznoszenia na wysokość 3000 m

1 min. 20 s.

1 min. 28 s.

1 min 35 s.

1 min 30 s.

Czas wznoszenia na wysokość 5000 m

10 min

11 min 26 s.

10 min. 20 s.

10 min

Pułap [m]

8800

8000

7670

7550

Długotrwałość lotu [h]

2

2,5

2,5

2,5

Opracował: Michał Gajzler

Przypisy:

[1] Celestino Rosatelli był głównym konstruktorem lotniczym włoskich zakładów FIAT.

[2] Jednostka napędowa odznaczała się również nowym gaźnikiem oraz innymi łożyskami.

[3] Opracowany na bazie jednostki napędowej Pratt & Whitney Hornet włoski silnik dysponował mocą 700 KM.

[4] W sumie w ręce republikanów trafić miały trzy samoloty, których piloci omyłkowo wylądowali na zajmowanym przez przeciwnika lotnisku.

[5] Wspomniane karabiny strzelały poza kręgiem śmigła.

 

 




Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Europejskie pociski manewrujące cz. I: APACHE, SCALP, Storm Shadow, MdCN

Europejskie pociski manewrujące cz. I: APACHE, SCALP, Storm Shadow, MdCN

Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku w kilku państwach NATO rozpoczęto poszukiwanie nowego rodzaju systemów uzbrojenia lo...

więcej polecanych artykułów