Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2012-03-25 06:51:46

Szturmowo-bombowy Suchoj Su-22 cz. I

     W latach 60-tych XX wieku w ZSRR poszukiwano następcy pełnego ograniczeń i wad samolotu myśliwsko-bombowego Su-7. Nowy samolot uderzeniowy miał wypełniać swoje zadania na ówczesnym atomowym polu walki do czasu wprowadzenia do użytku maszyny o kryptonimie T-6, czyli przyszłego bombowca Su-24. Realizację projektu powierzono także OKB Pawła Osipowicza Suchoja, który w 1965 roku przedstawił projekt samolotu Su-7 ze skrzydłem o zmiennej geometrii. Tak powstał Su-7IG (oznaczenie zakładowe S-22I) oblatany w sierpniu 1966 roku w Żukowskim. Badania fabryczne i państwowe przebiegały bez większych zakłóceń co pozwoliło najwyższym władzom ZSRR na wydanie w listopadzie 1967 roku decyzji o skierowaniu Su-17 (takie oznaczenie wojskowe przyznano) do produkcji seryjnej, realizowanej przez dotychczasowego producenta Su-7, zakład w Komsomolsku nad Amurem. W tym czasie zadecydowano również, że Su-17 będzie na wyposażeniu sił powietrznych ZSRR nie tylko do czasu wprowadzenia Su-24, ale będzie występował obok niego - jako samolot szturmowo-bombowy, prostszy i tańszy w produkcji. Co ciekawe, zakładano że jego wojskowa nazwa zostanie zmieniona na Su-22, a wariant eksportowy (wszak Su-7 był przedmiotem dużego eksportu) zostanie nazwany Su-20. W ZSRR pozostano jednak przy starym określeniu Su-17(S-32). Produkcję samolotu realizowano w latach 1969-73, w tym czasie powstały łącznie 224 Su-17, z których 16 sztuk otrzymało w 1972 roku lotnictwo wojskowe Egiptu. Następnie powstała zmodyfikowana wersja oznaczona przez wojskowych jako Su-17M (S-32M). Zmiany w stosunku do Su-17 to przede wszystkim silnik AL-21F3 (w miejsce AL-7F-1-250), większa pojemność integralnych zbiorników paliwa (3640 zamiast 2790 kg), nowsze wyposażenie radiotechniczne i uzbrojenie rakietowe (rakiety przeciwradiolokacyjne Ch-28). AL-21F3 to długi na 516 cm i ważący 1720 kg (bez płynów) silnik turboodrzutowy o maksymalnym ciągu 7800 kG bez i 11200 kG z dopalaczem. Do pierwszego remontu jego resurs wynosił 400, a całkowity możliwy do uzyskania 1000 godzin. Jednostkowe zużycie silnika to około 72 kg na minutę pracy silnika.

  W latach 1971-75 powstały 253 Su-17M. Wraz z powstaniem modernizacji samolotu pojawił się jego wariant eksportowy Su-20 (S-32MK). Zgodnie z częstą praktyką władz radzieckich samolot był zubożoną wersją pierwowzoru, m.in. nie przenosił uzbrojenia kierowanego (rakiet Ch-28), części niekierowanego (rakiety S-8 i S-25). Stałe uzbrojenie strzeleckie wszystkich bojowych wersji Su-22 stanowiły dwa, montowane w skrzydłach, działka NR-30 kalibru 30 mm z zapasem 80 naboi na lufę. W latach 1972-76 do Egiptu, Iraku, Polski i Syrii dostarczono łącznie 136 samolotów Su-20. Kolejny, Su-17M2 (S-32M2), bo takie określenie nadali wojskowi, otrzymał dłuższy o 20 centymetrów przód kadłuba, dodatkowe 160 kg paliwa, kompleks nawigacyjny KN-23, centralę danych aerodynamicznych SWS-P-72, dalmierz laserowy Fon-1400 (montowany w stożku centralnym o zasięgu pracy od 400 do 5000 metrów), celownik optyczny ASP-17, bombardierski PBK-3-17S. Kierowane uzbrojenie rakietowe uzupełniono o nowy pocisk klasy powietrze-ziemia Ch-25 naprowadzany laserowo dzięki podwieszanej pod kadłub stacji Prożektor-1. Wszystkie zmiany pociągnęły za sobą wzrost masy samolotu o 720 kilogramów. Pierwszy z trzech prototypów S-32M2 wykonał swój dziewiczy lot w grudniu 1973 roku, wstępną decyzję o przyjęciu do uzbrojenia podjęto blisko rok później, bo w październiku 1974 roku a oficjalnie ją usankcjonowano 3 lutego 1976 roku.

Su-20 n/b 6131 zachowany w czerniakowskim MWP, fot. Mariusz Cielma.

   W toku produkcji realizowano w ramach wersji M2 kolejne modernizacje uzbrojenia czy wyposażenia. W 1976 roku samolot przystosowano do przenoszenia uzbrojenia obronnego w postaci dwóch rakiet R-60M (R-60MK), a także zasobnika rozpoznawczego KKR-1. W 1979 roku wyprodukowane egzemplarze Su-17M2 przystosowano do przenoszenia na belkach podskrzydłowych dwóch rurowych wyrzutni O-25 z rakietami S-25Ł. W latach 1974-77 powstało 268 samolotów Su-17M2. Wersja M2 stała się pierwowzorem dla maszyny eksportowej oznaczonej jako Su-22.

Su-22 (S-32M2K)

     W 1972 roku wraz z postanowieniem o budowie Su-20, ruszyły pierwsze prace projektowe nad Su-22. Podstawowa zmiana wobec radzieckiego pierwowzoru to zastosowanie innego modelu silnika. Budowany w ciągle niewystarczających ilościach AL-21F3 zastąpiono turbiną R-29BS-300. Silnik charakteryzował się ciągiem 8149 kG, a z dopalaniem 11280 kG. Zmiana silnika i jego większe gabaryty wymusiły przekonstruowanie tylnej części kadłuba (średnicę powiększono do 163,4 cm) i jego usterzenia (podwyższono usterzenie pionowe o 10,5 cm). Samolot eksportowy otrzymał także starsze modele uzbrojenia: do samoobrony stosowano pociski R-3S i R-13, z uzbrojenia kierowanego klasy powietrze-ziemia pozostał tylko pocisk Ch-23, a podwieszane ruchome gondole strzeleckie ? zastąpił model UPK-23-250 z nieruchomym działkiem kalibru 23 mm. W drugiej połowie lat 70-tych część maszyn, podobnie jak Su-17M2, przystosowano do przenoszenia zasobnika rozpoznawczego KKR-1, samoloty te oznaczano jako Su-20R. Pierwowzorem samolotu Su-22 był przebudowany seryjny Su-17M2 o oznaczeniu fabrycznym S-32M2D. Samolot oblatano w styczniu 1975 roku. W latach 1977-79 powstało 90 Su-22 których użytkownikiem były siły powietrzne Jemenu, Libii, Peru a kilku samolotów używało prawdopodobnie lotnictwo ZSRR.

Su-22M (S-52K)

     Kolejna wersja eksportowa powstała na bazie nowoopracowanego wariantu dla lotnictwa ZSRR oznaczonego jako Su-17M3. Prototyp wariantu eksportowego S-52K oblatano w lutym 1977 roku. Podobnie jak w M3 przebudowano przód kadłuba (pochylono go o 3 stopnie w dół) poprawiając widoczność z kabiny (pomogło również podniesienie fotela pilota). Wzmocniono golenie podwozia z nowymi kołami tak by samolot bez większych problemów mógł korzystać także z polowych lotnisk gruntowych. Zmiany w kadłubie pozwoliły na zwiększenie zapasu przenoszonego paliwa o 100 kg co nie było bez znaczenia ponieważ każda modernizacja pociągała za sobą wzrost masy samolotu, w tym wypadku o kolejne 400 kg. Samolot w odróżnieniu od radzieckiego pierwowzoru dalej posiadał silnik R-29BS-300 i dalmierz Fon-1400. W Su-22M (a także oczywiście w Su-17M3) zadbano o bezpieczeństwo pilota. Otrzymał on nowy fotel wyrzucany K-36D (klasy 0 m/75 km/h) oraz powiększono masę opancerzenia o 30 kg, do 195 kg. Wyposażenie celownicze (celowniki ASP-17 i PBK-3-17S) zintegrowano w jeden kompleks ASP-17B. Automatyczny układ sterowania SAU-22 zastąpiono jego nowszą wersją (SAU-22M1) umożliwiającą automatyczne loty na minimalnej wysokości 200 metrów z prędkością naddźwiękową. Su-22M otrzymał radiowysokościomierz RW-15 oraz układ identyfikacji SRO-1P i urządzenie aktywnej odpowiedzi SO-69. Asortyment uzbrojenia powiększono o pociski Ch-28 (otrzymały je jednak tylko Irak, Syria i Wietnam). Ponownie część samolotów przystosowano do przenoszenia zasobników KKR-1, zmieniając ich oznaczenie wojskowe na Su-22MR. W latach 1979-84 w zakładach w Komsomolsku nad Amurem powstało 279 Su-22M z przeznaczeniem dla Afganistanu, Algierii, Iraku, Jemenu, Libii, Peru, Syrii i Wietnamu.

Su-22M3

     Wariant ten to w istocie późny model produkcyjny Su-17M3 z tym, że dalej zamiast silnika AL-21F3 z turbiną R-29BS-300. Podstawową nowością wobec Su-22M było dopuszczenie na eksport laserowej stacji kadłubowej typu Klen-PS montowanej w miejsce dalmierza Fon-1400. Nowa stacja umożliwiała pomiar odległości do 10000 metrów i podświetlanie celu na maksymalnej odległości 7000 metrów. Klen-PS zastąpił więc oprócz dalmierza Fon-1400 także konieczność podwieszania pod kadłubem stacji Prożektor-1. Co istotne, w odróżnieniu od Prożektora miał możliwość odchylania emitowanego promienia laserowego w przedziale od +12 do - 12 stopni w płaszczyźnie poziomej oraz od +6 do -30 stopni w płaszczyźnie poziomej. Powodowało to bardziej elastyczny wybór profilu ataku, nie tylko w locie nurkowym (jak w przypadku Prożektora) ale również poziomym.

Silnik AL-21F3, fot. Mariusz Cielma.

    Zadania samoobrony realizowała nowa pasywna stacja ostrzegawcza SPO-15ŁS (pokazywała kierunek promieniowania oraz posiadała bibliotekę danych o różnych typach stacji) i kasetowy wyrzutnik flar (PPI-50) i dipoli (PPR-50) typu KDS-23 (łącznie 12 flar i dipoli) zamontowany w garbie zakabinowym. Fotel wyrzucany wymieniono na wariant K-36DM. Uzbrojenie rakietowe uzupełniał kierowany laserowo Ch-29MŁ. W latach 1981-82 wyeksportowano 59 Su-22M3 do Afganistanu, Iraku oraz na Węgry. Istniał wariant Su-22M3R przystosowany do przenoszenia zasobnika KKR-1. Su-22M3 proponowano m.in. Polsce (ale o tym poniżej).

Su-22M4 (S-54K)

    Kilka lat po uruchomieniu produkcji kolejnej wersji Su-17 oznaczonej przez radzieckich wojskowych jako M4 (S-54), w 1983 roku postanowiono opracować także jej wariant eksportowy. Tym jednak razem samolot oraz jego wyposażenie i uzbrojenie były prawie identyczne jak Su-17M4. S-54 (także i S-54K) otrzymał dla uproszczenia konstrukcji nieregulowany stożek wlotowy, u nasady statecznika pionowego nowy chwyt powietrza mający zabezpieczyć chłodzenie znajdujących się na grzbiecie zespołów elektroniki. Po raz pierwszy w eksportowych Su, w miejsce silnika R-29BS-300 zainstalowano stosowany w radzieckim wariancie  samolotu silnik AL-21F3. Po raz pierwszy także zintegrowano elementy awioniki i uzbrojenia w jeden wspólny kompleks oznaczony jako PrNK-54 Zaria z celownikiem S-17WG. Grupę urządzeń nawigacyjnych tworzą: radiotechniczne systemy bliskiej (RSBN-7S) i dalekiej (RSDN-10) nawigacji, automatyczny kompas ARK-22, radiowysokościomierz RW-21, znacznik przelotu nad radiolatarnią MRP-56, bezwładnościowy system kursu i pionu IKW-8, miernik prędkości podróżnej i kąta znoszenia DISS-7, centrala danych aerometrycznych SWS-II-72-3. Łączność zapewnia radiostacja R-862. Stację laserową Klen-PS wymieniono na wariant Klen-54. Elementem wyliczającym wszelkie dane dla PrNK-54 był integralny 16-bitowy komputer pokładowy CWM-20-22. Integracja nie współpracujących do tej pory ze sobą elementów awioniki umożliwiła realizowanie niedostępnych do tej pory zadań. Przede wszystkim pilot mógł wykonać atak na cel naziemny bez widoczności wzrokowej tylko z wykorzystaniem danych z systemów nawigacyjnych (znane musiały być jednak koordynaty przestrzenne celu). Przy locie według wskazań PrNK-54 na odległość 250 km błąd w wyliczeniu nawigacyjnym systemu sięga około 2800 metrów.

Su-22M4K z bazy w Świdwinie, fot. Łukasz Pacholski.

    Su-22M4 otrzymał zmodyfikowany system automatycznego sterowania w wersji SAU-22M-2. Środki samoobrony w porównaniu do Su-22M3 uzupełniono wytwarzającą aktywne zakłócenia podwieszaną stacją SPS-141MWGE (chociaż radzieckie Su-17M3 już ją używały) i montowanymi na kadłubie ośmioma kasetami wyrzutni ASO-2W (od 1987 nowszy model ASO-2WM) z dipolami PPR-26 (32 sztuki w kasecie). Novum w uzbrojeniu w porównaniu do wcześniejszych wersji Su-22 było wprowadzenie naprowadzanych telewizyjnie rakiet powietrze-ziemia Ch-29T (od 30. serii produkcyjnej) oraz przeciwradiolokacyjnych Ch-58 (wymagany zasobnik Wjuga-17). Su-22M4 posiada łącznie dziesięć punktów podwieszeń: cztery podkadłubowe i sześć podskrzydłowych o łącznym udźwigu 4000 kg. Część z samolotów przystosowano do przenoszenia zasobników KKR-1 lub KK-1T. W latach 1984-90 powstało łącznie (dane przybliżone) 347 Su-22M4 dla Afganistanu, Angoli, Czechosłowacji, Iraku, Jemenu, NRD, Polski, Syrii i Wietnamu.

Su-22U

    Jest to pierwszy wariant przeznaczony do szkolenia pilotów Su-22. Jako bazę do opracowania samolotu przyjęto radziecki wariant Su-17U. Przede wszystkim wariant eksportowy otrzymał silnik R-29BS-300. Pozostawiono sprawdzony wariant kabiny tandem z dwoma wyrzucanymi fotelami K-36D. Zajmujący miejsce w tylnej kabinie instruktor w celu poprawienia widoczności miał do dyspozycji wysuwany peryskop, szczególnie istotny podczas lądowania. Dodanie drugiej kabiny zmniejszyło zapas kadłubowego paliwa o 690 kg.

Kabina Su-22M4K w wersji bez monitora telewizyjnego, fot. Mariusz Cielma.

    Zdemontowano lewe skrzydłowe działko NR-30, a udźwig na podskrzydłowych i podkadłubowych (zamiast czterech tylko dwa) podwieszeniach zmalał do 3000 kg. Pierwszy samolot powstał z przebudowy seryjnego Su-17U, oblatany w grudniu 1976 roku. Po badaniach Su-22U skierowano do produkcji w 1978 roku. Powstało przynajmniej 11 seryjnych samolotów tego typu wyeksportowanych do Jemenu, Libii i Peru.

Su-22UM (S-52UMK)

    Wzorowany na Su-17UM. Tak jak w Su-22M pochylono przód kadłuba i podniesiono mocowania foteli, poprawiając tym samym widoczność z kabiny. Powiększono statecznik pionowy. Samolot napędzał oczywiście silnik R-29BS-300. Pierwszy prototyp oblatano w grudniu 1979 roku, po czym do 1984 roku wyprodukowano 45 Su-22UM dla Afganistanu, Algierii, Iraku, Jemenu, Libii, Peru, Syrii i Wietnamu.

Su-22UM3 

    W latach 1982-83 powstało zaledwie 9 tych samolotów. Uzupełniły nieliczne Su-17M3 (Su-22M3) wyeksportowane do Afganistanu, Iraku oraz na Węgry. Był to dwuosobowy samolot szkolny z awioniką Su-22M3.

Su-22UM3K (S-52UM3K)

    Podobnie jak w przypadku poprzednich wariantów, Su-22UM3K był szkolnym, dwuosobowym odpowiednikiem Su-22M4. Wersja ta nie posiada kompleksu PrNK-54. Stacja laserowa to znana z wcześniejszych wariantów samolotu, Klon-PS. W odróżnieniu natomiast od Su-22M4 posiada ruchomy stożek wlotowy regulujący ilość powietrza. Nie zamontowano wyrzutni KDS-23 a liczba ASO-2W ograniczona została do czterech. Mniejsza liczba podwieszeń (sześć) spowodowała zmniejszenie przenoszonego uzbrojenia/wyposażenia do 3000 kg. W latach 1983-90 powstało (dane przybliżone) 60 Su-22UM3K dla Afganistanu, Angoli, Bułgarii, Czechosłowacji, Iraku, Jemenu, NRD, Polski, Syrii i Wietnamu.

„Czarny” Su-22UM3K, fot. Mariusz Cielma.

Charakterystyka wybranych elementów uzbrojenia i wyposażenia

  Zasobnik rozpoznawczy KKR-1 (ros. Kontejner Kompleksnoj Razwiedki). Jego długość to 679 cm, szerokość 59 cm, wysokość 58 cm i masa 780 kg. Składa się z aparatu fotograficznego do zdjęć pionowych i perspektywicznych AFA-39 (zdjęcia z wysokości 100-10000 m), aparatu do zdjęć panoramicznych typu PA-1 (200-1000 m), aparatu do zdjęć pionowych robionych w nocy typu UA-47 (300-1000 m), zrzutnika naboi błyskowych SFP-2A, czterech kasety KDF-38 (z nabojami błyskowymi FP-100) oraz stacji rozpoznania radioelektronicznego SRS-9 Wiraż. Stacja Wiraż umożliwia zbieranie informacji o radiolokatorach przeciwnika pracujących w paśmie 1,73-30,9 cm w odległości 350-400 kilometrów od lecącego na optymalnej (8850 m) wysokości samolotu nosiciela. KKR-1 podwieszany jest na specjalnej belce pod kadłubem samolotu bez możliwości jego zrzutu w czasie lotu. Zastosowanie zasobnika ogranicza manewrowość w locie do -/+4 g.

  Działko NR-30. Wszystkie wersje bojowe Su-17/22 posiadają po dwa działka tego typu montowane w skrzydłach, samoloty szkolne jedno - w prawym skrzydle. Długie na 216 cm działko NR-30 ma masę 66 kg, a przy szybkostrzelności 850 strz./min. zapewnia prędkość początkową pocisku na poziomie 780 m/s. Stosowane są trzy główne rodzaje naboi: odłamkowo-burząco-zapalający OFZ-30, przeciwpancerno-rozrywający BR-30 oraz przeciwradiolokacyjny PRL.

  Stanowisko strzeleckie SPPU-22. W jego skład wchodzą dwa działka GSz-23 kalibru 23mm i zapas 260 naboi. Szybkostrzelność pojedynczego działka wynosi 300-340 strz./min przy początkowej prędkości pocisku 715 m/s. Stosowane są trzy główne rodzaje amunicji: przeciwpancerno-zapalająca BZA-23, odłamkowo-burząca ze smugaczem OFZ(T)-23, oraz OZT-23. Stanowisko to jest ruchome, oprócz neutralnego poziomego położenia istnieje możliwość opuszczenia działek do -15 stopni.

Na podwieszeniach wyrzutnia UB-32, pocisk R-60 i zasobnik SPPU-23, fot. Łukasz Pacholski.


Stanowisko strzeleckie UPK-23-250. Charakterystyka identyczna jak w przypadku gondoli SPPU-22 z tym, że ta jest nieruchoma i umożliwia zwalczanie celi powierzchniowych tylko przy locie nurkującym.

Kierowany pocisk klasy powietrze-powietrze R-3S (izdielije 310A, K-13). Ta naprowadzana na podczerwień rakieta ma masę startową 75,3 kg, w tym 11,3 kg to masa głowicy bojowej. Wymiary R-3S: długość 284 cm, średnica 12,7 cm, a rozpiętość 53 cm. Zasięg minimalny wynosi 1,2 km, maksymalny 7,6 km. Czas pracy głowicy samonaprowadzającej to 21 sekund.

Kierowany pocisk klasy powietrze-powietrze R-13M (izdielije 380). Naprowadzana termicznie rakieta (dzięki chłodzonej azotem głowicy Szron) ma masę startową 90 kg, długość 287 cm, średnicę kadłuba 12,7 cm, rozpiętość 63,2 cm. Wykonywane manewry do -/+3,7 g. Pocisk wyposażono w dwa rodzaje zapalników: radiolokacyjny zbliżeniowy i uderzeniowy. Maksymalny zasięg to 16 km.

Kierowany pocisk klasy powietrze-powietrze R-60 (izdielije 62). Lekka rakieta R-60 posiada bardzo mały zasięg, do wysokości 1500 m wynoszący zaledwie 1,5 km. Przy wyższych wysokościach zasięg ten wzrasta osiągając połowę wysokości odpalenia (np. wysokość 6000m - zasięg pocisku 3 km). Minimalna odległość odpalenia wynosi 300 m. Jej masa całkowita to 43,5 kg, w tym 3,5 kg to masa głowicy bojowej. Wymiary: długość 210 cm, średnica 12 cm, rozpiętość 39 cm. Montowana jest na wyrzutniach podskrzydłowych APU-60-1M.

Kierowany pocisk klasy powietrze-powietrze R-60M. Pocisk R-60M charakteryzuje się chłodzoną elektrostatycznie głowicą z poprawionym zespołem napędowym, pozwalającym osiągnąć maksymalny zasięg zwiększony do 9-12 km.

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-23M (izdielije 68M). Pocisk naprowadzany radiokomendami, w jego tylnej części zamontowano radiowy system naprowadzania Delta-R1M. Oprócz rakiety, także nosiciel musiał być wyposażony w elementy systemu Delta 9 (w Su-22 tylko wariant podwieszany Delta-NG). By wykonać atak, pilot musiał sterować rakietą, obserwować cel i zgrywać na nim siatkę celowniczą (zasada "trzech punktów"). Do oficjalnego uzbrojenia Ch-23M wprowadzono w 1974 roku. Na samolotach Su-22 przenoszona dzięki belce APU-68UM3. Jej masa startowa to 286 kg, masa głowicy bojowej 111 kg, długość 249 cm, średnica kadłuba 27,5 cm, rozpiętość 78,5 cm. Maksymalny zasięg to 10 km.

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-25 (izdielije 71). Jest to pocisk naprowadzany dzięki półaktywnej głowicy laserowej 24N1 na odbity od celu promień emitowany przez stację podświetlającą nosiciela. Masa startowa 320 kg, masa głowic bojowych (przednia 112 i tylna 24 kg) 136 kg, długość 357 cm, średnica 27,5 cm. Ch-25 wyposażono w autopilota typu SUR-71.

Pocisk kierowany Ch-25ML, w tle rakieta R-60, fot. Łukasz Pacholski.

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-25M. Rakieta powstała w trzech podstawowych wersjach różniących się głowicą naprowadzającą: przeciwradiolokacyjna (Ch-25MP, izdielije 711, pasywna głowica radiolokacyjna), naprowadzana na odbitą wiązkę laserową (Ch-25ML, izdielije 713, głowica laserowa 24N1), naprowadzana radiokomendowo (Ch-25MR, izdielije 714, system radiokomendowy Delta). Przenoszona przez Su-22 dzięki belkom APU-68UM3. Dane Ch-25ML: masa startowa 300 kg (Ch-25MP - 320 kg), masa głowicy bojowej 89,6 kg, średnica kadłuba 27,5 cm, zasięg do 10 km (Ch-25MP - do 40 km).

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-28 (izdielije 93). Broń przeznaczona do atakowania stacji radiolokacyjnych przeciwnika. Jej minusem jest to, że programowanie pasywnej głowicy radiolokacyjnej do zakładanej częstotliwości musiało następować jeszcze w trakcie obsługi naziemnej rakiety. Wykrycie i wskazywanie celu następowało dzięki podwieszanej pod skrzydłem aparaturze Mietieł-A. Pocisk przenoszony jest na centralnej belce podkadłubowej PU-28S przez Su-22M. Masa startowa rakiety Ch-28 to 720 kg, masa głowicy bojowej 160 kg, długość 597 cm, średnica kadłuba 43 cm, rozpiętość 193 cm. Maksymalny zasięg około 120 km.

Pocisk kierowany Ch-29T, fot. Łukasz Pacholski.

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-29. Wytwarzana w trzech podstawowych wariantach: naprowadzana na odbitą wiązkę laserową (Ch-29L, izdielije 63), jej ulepszony wariant (Ch-29ML, izdielije 63M), naprowadzana przez głowicę telewizyjną (Ch-29T, izdielije 64). Ta ostatnia naprowadzana jest na obiekt optycznie wyróżniający się z optycznie, poprzez wskazanie go przez pilota dzięki monitorowi IT-23M. Pociski przenoszone są na Su-22M4 dzięki katapultowym belkom-wyrzutniom AKU-58. Dane Ch-29L: masa startowa 657 kg (Ch-29T - 680 kg), masa głowicy bojowej 317 kg, długość 387,5 cm, średnica kadłuba 38 cm, rozpiętość 78 cm, zasięg 8- 10 km.

Kierowana rakieta klasy powietrze-ziemia Ch-58U (izdielije 112). W uzbrojeniu i użyciu jest następcą rakiet Ch-28. Pasywna głowica radiolokacyjna PRGS-58M. Przed startem montowano jedną z głowic samonaprowadzających, w zależności od pasm promieniowania. Masa startowa 640 kg, masa głowicy bojowej 149 kg, długość 481 cm, średnica kadłuba 38 cm, rozpiętość 117 cm. Maksymalny zasięg 160 km. Ch-58U zakupiło lotnictwo NRD i CSRS.

Bomba odłamkowo-burząca, fot. Łukasz Pacholski.

Niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia S-24. Przenoszony pojedynczo przez Su-22 dzięki belkom APU-68UM3. Zastosowano głowicę typu odłamkowo-burzącego. Odległość maksymalnego odpalania od celu 1200-2500 metrów (w zależności od wysokości odpalenia).

Niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia S-25. Przenoszony pojedynczo przez Su-22 dzięki belkom APU-68UM3 i jednorazowym wyrzutniom O-25. Posiadają odłamkowo-burzącą głowicę nadkalibrową kalibru 340 mm.

Niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia S-8. Rakiety S-8 są przenoszone w wyrzutniach B-8M1 (20 sztuk) z możliwością odpalenia z odległości 800 do 2500 m.

Niekierowane pociski rakietowe klasy powietrze-ziemia S-5 kalibru 57mm. Przenoszone po 32 sztuki przez wyrzutnie UB-32A. Można wyróżnić warianty: S-5M (głowica burząca), S-5MO (głowica odłamkowo-burząca), S-5KO (głowica kumulacyjna).

Su-22M4K prezentuje szereg uzbrojenia podwieszanego, fot. Łukasz Pacholski.

  Su-22 może być uzbrojony również w bomby swobodnie spadające wagomiarów 50-500 kg (np. LBOB-100, OFAB-250-270, OFAB-250SzN, OFAB-500), zbiorniki zapalające (np. ZB-500), podwieszane zbiorniki paliwa PTB-600, PTB-950 (oba do lotów naddźwiękowych), PTB-1150 (do lotów poddźwiękowych).

Mariusz Cielma




Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Fregaty rakietowe typu Sachsen (typ 124)

Fregaty rakietowe typu Sachsen (typ 124)

Zakres zadań i znaczenie niemieckiej marynarki wojennej w odniesieniu do całych sił zbrojnych tego państwa w ostatnim czasie uległy znacznemu zwięk...

więcej polecanych artykułów