Serwis używa cookies. Korzystając z serwisu wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Zapoznaj się z polityką prywatności.
zamknij   

szukaj

2014-12-21 15:45:42

Dziesięć lat Baltic Air Policing

     Operacja ochrony przestrzeni powietrznej państw bałtyckich NATO, czyli Baltic Air Policing, znana w u nas pod nazwą „Polski Kontyngent Wojskowy Orlik” obchodzi w tym roku swoje 10-lecie. W ciągu ostatnich lat lotnictwo Paktu Północnoatlantyckiego zapewniało ochronę przestrzeni trzech najmniejszych członków NATO i sąsiadów Polski – Litwy, Łotwy i Estonii. Żaden z tych krajów nie dysponuje lotnictwem bojowym (jedynie Litwa i Estonia dysponują odrzutowymi samolotami szkolno-treningowymi L-39 Albatros), stąd po wejściu tych krajów w struktury Paktu, zdecydowano o rotacyjnym wystawianiu komponentów lotniczych przez wybrane siły powietrzne państw Sojuszu i detaszowaniu ich na wschodnie wybrzeże Bałtyku.

  W ciągu tych dziesięciu lat samoloty uczestniczące w Baltic Air Policing podejmowały różnorodne zadania związane z ochroną przestrzeni powietrznej państw bałtyckich, jednak w ciągu ostatniego roku, tj. od czasu zajęcia przez Rosję Krymu, wojny na Ukrainie, nastąpił znaczny wzrost napięcia międzynarodowego między państwami NATO a Rosją, co przekłada się m.in. na zwiększenie aktywności sił powietrznych tego ostatniego państwa w różnych rejonach Europy. Należy jednak zauważyć, ze wzrost ilości incydentów lotniczych nad państwami bałtyckimi datuje się od 2011 roku, zdarzenia te nie były jednak, tak jak obecnie, nagłaśniane w środkach masowego przekazu.

Dekada Baltic Air Policing

  Decyzja o rozpoczęciu ochrony przestrzeni powietrznej nad Litwą, Łotwą i Estonią podjęta została w 2004 roku, w związku z przyjęciem trzech krajów nadbałtyckich do NATO, co nastąpiło 29 marca tego roku. Z uwagi na fakt, że siły powietrzne Litwy, Łotwy i Estonii nie dysponowały środkami do skutecznej ochrony własnej przestrzeni powietrznej, która od tego momentu stała się wspólną przestrzenią powietrzną Sojuszu, po formalnym wniosku nowych bałtyckich kandydatów, 17 marca 2004 roku Rada Północnoatlantycka (North Atlantic Council) wydała Dyrektywę Strategiczną dla Dowódcy Połączonych Sił NATO w Europie (SACEUR) w sprawie misji Air Policing na Litwie, Łotwie oraz w Estonii (Interim Solution to Air Policing for New Members, Revised MCM-2010-04), na której podstawie 21 marca tego roku uzgodniono z ówczesnym Dowództwem Sił Powietrznych Rejonu Północnego NATO (Air Command Northern) w Ramstein a Litwą Łotwą i Estonią szczegóły objęcia ochroną ich przestrzeni powietrznej od pierwszego dnia ich członkowstwa.

Niemiecki F-4F Phantom II nad państwami bałyckimi w 2005 roku. fot. Bundeswehr.

  Warto dodać, że przed 2004 rokiem, tj. przed akcesją do NATO Litwy, Łotwy, Estonii oraz Słowenii dwa inne państwa nie posiadały sił lotniczych zdolnych do ochrony własnej przestrzeni powietrznej – Islandia oraz Luksemburg. W przypadku Islandii misję air policing wykonywały w latach 1951-2006 siły powietrzne Stanów Zjednoczonych (poza strukturami NATO), od maja 2008 roku do bazy Keflavik dyslokowane są myśliwce państw NATO w ramach sojuszniczej misji Icelandic Air Policing, a zadania ochrony nieba nad Luksemburgiem – lotnictwo wojskowe Belgii. Po wejściu do NATO Słowenii – również 29 marca 2004 roku – ochronę przestrzeni powietrznej tego państwa zapewniają samoloty włoskie, we współdziałaniu z siłami powietrznymi Węgier, a dozór najmłodszego członka Sojuszu Północnoatlantyckiego – Albanii – od 1 kwietnia 2009 roku maszyny z Grecji lub Włoch.

  Początkowo zakładano, że zadanie Baltic Air Policing będzie wykonywane – jako zadanie tymczasowe Sojuszu – rotacyjnie do 2007 roku, jednakże z uwagi na sytuację międzynarodową oraz brak możliwości zakupu myśliwców przez państwa bałtyckie przedłużono je do 2011 roku, a w decyzji z dnia 8 lutego 2012 roku Rada Północnoatlantycka podjęła decyzję o przedłużeniu misji dozoru przestrzeni powietrznej Litwy, Łotwy i Estonii, bez określania daty ich zakończenia, tj. bezterminowo. W marcu 2004 roku czas trwania jednej zmiany określono na trzy miesiące, od 31 marca 2006 roku czas rotacji wydłużono do czterech miesięcy.

  Jako zasadniczą bazę Baltic Air Policing wybrano lotnisko Zokinai w pobliżu Szawle (Šiauliai), znajdujące się około 100 kilometrów na północ od obwodu Kaliningradzkiego i około 220 kilometrów od granicy z Białorusią, które jest jednocześnie główną bazą litewskich sił powietrznych (1. Aviacijos bazė). Trzy kraje bałtyckie pokrywają część kosztów zaangażowanych państw kwotą około trzech milionów euro na rok, ponadto w ramach NATO Secutity Investment Programme (NSIP) zmodernizowano za kwotę około siedmiu milionów euro lotnisko w Szawlach.

  Podstawowym modułem operacyjnym w misji Baltic Air Policing był do niedawna pododdział wydzielony z sił lotniczych danego państwa, liczący kilkadziesiąt osób personelu naziemnego i kilka, najczęściej cztery, myśliwce. W związku z sytuacją na Krymie i we wschodniej Ukrainie dowództwo NATO podjęło decyzję o wzmocnieniu komponentu powietrznego Baltic Air Policing. Od 7 marca 2014 roku, w czasie misji ochrony przestrzeni powietrznej Litwy, Łotwy i Estonii przez USAF, zwiększono liczbę myśliwców F-15C Eagle z 493th Fighter Squadron z bazy Lakenheath w Wielkiej Brytanii z czterech do dziesięciu (łącznie 12 pilotów), pojawiły się również dwa tankowce KC-135R Extender. Podjęto także decyzję o rozszerzeniu obszaru ochrony i zwiększeniu liczby baz na których stacjonować miały samoloty NATO – do misji włączono estońską bazę Ämari, polską 43. Bazę Lotniczą w Królewie Malborskim oraz ustalono, że z uwagi na sytuację międzynarodową komponent lotniczy wystawiany będzie – od 1 maja 2014 roku do odwołania – przez więcej niż jedno państwo. Zmodernizowane w ramach programu NSIP lotnisko w Amari rozpoczęła funkcjonowanie operacyjne od 30 kwietnia 2014 roku, tj. od dnia rozpoczęcia 35. zmiany Baltic Air Policing - pierwszymi samolotami, które rozpoczęły operacje z tej bazy były duńskie F-16AM. W kwietniu 2014 roku do bazy w Malborku przyleciały Rafale francuskich sił powietrznych, a do Szawle - brytyjskie Eurofighter Typhoon. 

W 2014 roku zwiększono ilość maszyn w ramach misji - polskie MiG-29 zostały wsparte przez brytyjskie Typhoony RAF w Szawlach, francuskie myśliwce Rafale w Malborku (na zdjęciu), oraz duńskie F-16AM patrolujące z bazy w Amari. Od 2014 roku kraje bałtyckie po raz pierwszy były zabezpieczone przez kontyngenty z kilku krajów, na dotychczasowym litewskim lotnisku, w Polsce i w bazie w Ämari – łącznie 12 maszyn w maju 2014 roku. fot. Łukasz Pacholski/Dziennik Zbrojny.

  Od marca 2004 roku do grudnia 2014 roku zrealizowano trzydzieści sześć rotacji Baltic Air Policing, a komponenty bojowe wystawiło piętnaście państw członkowskich Sojuszu. Faktycznie jednak narodowych zespołów było w tym czasie 42, ponieważ od końca kwietnia tego roku zwiększono liczbę komponentów do czterech w trakcie jednej rotacji.

  Głównym celem Baltic Air Policing jest zapewnienie nienaruszalności przestrzeni powietrznej państw bałtyckich, a zadanie jest realizowane poprzez nadzór radiolokacyjny w ramach obszaru odpowiedzialności NATO oraz ewentualne patrole samolotów myśliwskich. Misja przebiega w oparciu o sojusznicze procedury działania, w tym zasady użycia siły – Rules of Engagement (ROE) funkcjonujące w NATO, a także przepisy Międzynarodowej Organizacji Lotnictwa Cywilnego (ICAO), Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Eurocontrol) oraz zgodnie z istniejącym prawodawstwem i procedurami krajów objętych misją. Samoloty znajdują się w gotowości do lotów siedem dni w tygodniu, 24 godziny na dobę, w tzw. trybie 7/24 Quick Reaction Alert (QRA). Standardowo komponent Baltic Air Policing wystawia parę dyżurną, zdolną do wyjścia w powietrze ciągu 15 minut. Dwie (lub więcej) kolejne maszyny z pilotami służą jako zapasowe w przypadku jakiekolwiek niesprawności samolotu z pary dyżurnej. Start maszyn następuje na sygnał „Alpha” (Alarm - bojowy) lub „Tango” (Training - ćwiczebny) z centrum dowodzenia. Starty „Tango” są realizowane co dwa dni, mierzony jest wówczas czas od momentu ogłoszenia alarmu do opuszczenia rejonu lotniska przez myśliwce. Po przylocie samolotów służby naziemne komponentu są odpowiedzialne za jak najszybsze odtworzenie gotowości bojowej tj. ponowne przygotowanie samolotów do lotu (uzupełnienie paliwa, gazów technicznych, sprawdzenie stanu maszyny, w tym systemów radiowych i radiotechnicznych oraz awioniki).

  W latach 2004-2013 maszyny NATO startowały do lotów patrolowych i na komendę z ziemi prawie codziennie, ale liczba startów bojowych, tzw. „Alfa”, wynosiła kilka-kilkanaście w ciągu jednej rotacji. Co ciekawe, ilość lotów bojowych zwiększała się także w czasie zmian, w których uczestniczyły państwa posiadające nowe typy maszyn, np. myśliwce Gripen czeskich sił powietrznych w 2009 roku lub Eurofightery Luftwaffe trzy miesiące później, co mogło być spowodowane chęcią strony rosyjskiej do „wybadania” możliwości nowo wprowadzonych do uzbrojenia samolotów. Natomiast od czasu rozpoczętej w lutym niewypowiedzianej wojny rosyjsko-ukrainskiej w Donbasie oraz aneksji Krymu przez Rosję w marcu 2014 roku liczba przechwyceń „Alfa” wielokrotnie wzrosła. Przykładowo, w październiku 2014 roku wojskowe samoloty rosyjskie naruszały przestrzeń Estonii co najmniej kilkanaście razy, w listopadzie ilość incydentów była podobna. Jednym z najbardziej pracowitych dni dla myśliwców Baltic Air Policing był 28 października 2014 roku, w którym niemieckie Typhoony przechwyciły osiem rosyjskich maszyn - po dwa myśliwce MiG-31 i Su-27 oraz po dwa uderzeniowe Su-24 i Su-34.

zKontyngenty dla Baltic Air Policing wystawiło do 2015 roku 14 z 28 państw NATO (należy wziąć pod uwagę, że np. Włosi i Wegrzy uczestniczą w misji albańskiej). W 36 zmianach misji najczęściej dyżur pełnili Niemcy (sześć razy) oraz Amerykanie, Duńczycy, Francuzi i Polacy (po cztery razy). W 2015 roku nad Bałtykiem mają pojawić się po raz pierwszy myśliwce hiszpańskie i włoskie. Na zdjęciu duńskie F-16AM. fot. Kongelige Danske Flyvevåben.

  Obecna 36. zmiana Baltic Air Policing rozpoczęła się 1 września i potrwa do 31 grudnia 2014 roku. W jej skład wchodzą kontyngenty z Portugalii, Kanady, Niemiec i Holandii. Oddział portugalskich sił powietrznych liczy około 70 ludzi i dysponuje sześcioma F-16AM, z których cztery znajdują się w różnej gotowości do lotu, a dwa są zapasowe. Myśliwce uzbrajane są w  pociski powietrze-powietrze średniego zasięgu AIM-120 AMRAAM i krótkiego zasięgu AIM-9 Sidewinder. Drugim państwem uczestniczącym w obecnej rotacji Baltic Air Policing jest Kanada, która wystawiła komponent liczący około 130 osób i sześć myśliwców CF-188A Hornet. „Szerszenie” wyposażone są również w rakiety Sidewinder i AMRAAM. Kanadyjski komponent Air Task Force (ATF) został przebazowany w sierpniu 2014 roku do Zokinai z Câmpia Turzii w Rumunii. Royal Canadian Air Force utrzymuje dwa zespoły ATF po sześć CF-188A, z tego jeden operacyjny, gotowy do szybkiego przerzutu w rejon zapalny, a drugi – zapasowy tzw. celowy.

  Trzecim państwem są Niemcy, które wysłały do bazy w Amari 160-osobowy komponent obsługujący cztery myśliwce Eurofighter Taifun, uzbrojone w rakiety AMRAAM i pociski krótkiego zasięgu IRIS-T lub Sidewinder. Poza tym Luftwaffe utrzymuje w bazie Neuburg dwa dodatkowe samoloty tego typu w gotowości do przebazowania do Litwy lub Estonii w ciągu 96 godzin. Z kolei pięć maszyn F-16AM holenderskiego lotnictwa wojskowego jest obsługiwane przez 100-osobowy oddział Koniklijke Luftmacht. Samoloty są uzbrojone w pociski AMRAAM i Sidewinder.

Obecnie notowane jest kilkanaście startów bojowych miesięcznie. Dla porównania, w 2011 roku w czasie zmiany amerykańskiej trwającej od stycznia do marca 2011 roku, myśliwce USAF z 493th Fighter Squadron wykonały 66 startów ćwiczebnych i jedynie dwa bojowe. Na zdjęciu przechwycenie rosyjskich samolotów myśliwskich Su-27 przez samoloty Typhoon z 3 (F) Sqn RAF w dniu 17 czerwca 2014 roku. fot. MoD.

  Od 1 stycznia 2015 roku portugalskie F-16AM zostaną zastąpione przez włoskie Eurofightery, dla których będzie to pierwsza misja w tym rejonie Europy, podobnie jak dla hiszpańskich maszyn tego typu, które zmienią Taifuny Luftwaffe natomiast zadania samolotów Royal Canadian Air Force przejmą polskie MiGi-29.

  Za realizację misji Baltic Air Policing ze strony NATO odpowiedzialny jest Supreme Allied Command In Europe (SACEUR), czyli Naczelny Dowódca Sojuszniczych Sił Zbrojnych w Europie, kierujący operacjami poprzez Supreme Headquarters Allied Powers Europe (SHAPE) i dowództwo operacyjne Allied Joint Force Command (JFCBS) Brunssum, które z kolei działa poprzez dowództwo Allied Air Command (AAC) Ramstein odpowiadające za działania lotnictwa NATO na obszarze północnej Europy. Pod względem kierowania narodowego poszczególne kontyngenty podlegają nadal swoim dowództwom operacyjnym, np. w przypadku polskiej misji jest to Dowództwo Operacyjne Rodzajów Sił Zbrojnych. Kontyngenty narodowe wystawiane przez państwa uczestniczące w misji działają jako część systemu NATO Integrated Air and Missile Defence (NATINAMDS), czyli zintegrowanego systemu obrony powietrznej i przeciwrakietowej NATO. Podporządkowanie każdego kontyngentu dowództwu SACEUR następuje na podstawie Transfer of Authority (ToA), równocześnie z wyjściem z podporządkowania poprzednika.

Zmiany Balitic Air Policing w latach 2004-2014 (uwagi na konieczność przebazowania, faktyczny okres użycia kontyngentów obejmuje dłuższy okres):

Przejęcie odpowiedzialności Odpowiedzialny Typ Jednostka
30 marca 2004 Belge Luchtcomponent F-16AM 331 Skvadron
1 lipca 2004 Kongelige Danske Flyvevåben F-16AM Esk 727 i 730
30 października 2004 RAF Tornado F3 111 (F) Sqn
1 stycznia 2005 Norge Luftforsvaret F-16AM 332 Skvadron
30 marca 2005 Koniklijke Luftmacht F-16AM 322 Sqn
30 czerwca 2005 Luftwaffe F-4F JG 71
12 października 2005 USAF F-16CJ 23rd EFS
1 stycznia 2006 Siły Powietrzne RP MiG-29 1. ELT
30 marca 2006 Türk Hava Kuvvetleri F-16C  
1 sierpnia 2006 Ejército del Aire Mirage F1M Escuadrón 141
1 grudnia 2006 Belge Luchtcomponent F-16AM  
1 kwietnia 2007 Armee de l’Air Mirage 2000C  
1 sierpnia 2007 Forţele Aeriene Române MiG-21 Lancer Flotilla 71
1 listopada 2007 Força Aérea Portuguesa F-16AM Escuadra 201
16 grudnia 2007 Norge Luftforsvaret F-16AM 331 Skvadron
15 marca 2008 Siły Powietrzne RP MiG-29 41. ELT
1 lipca 2008 Luftwaffe F-4F JG 71
1 października 2008 USAF F-15C 493th FS
4 stycznia 2009 Kongelige Danske Flyvevåben F-16AM Esk 727 i 730 
1 maja 2009 Vzdušné síly Armády České republiky Gripen 21.zTL
1 września 2009 Luftwaffe Taifun JG 74
4 stycznia 2010 Armee de l’Air Mirage 2000C  
30 kwietnia 2010 Siły Powietrzne RP MiG-29 1. ELT
1 września 2010 USAF F-15C 493th FS
5 stycznia 2011 Luftwaffe F-4F JG 71
28 kwietnia 2011 Armee de l’Air Mirage 2000C EC 2/5
2 września 2011 Kongelige Danske Flyvevåben F-16AM Esk 727 i 730
4 stycznia 2012 Luftwaffe F-4F JG 71
26 kwietnia 2012 Siły Powietrzne RP MiG-29 41. ELT
31 sierpnia 2012 Vzdušné síly Armády České republiky Gripen 21.zTL
3 stycznia 2013 Kongelige Danske Flyvevåben F-16AM Esk 727 i 730 
30 kwietnia 2013 Armee de l’Air Mirage F1CR  
30 września 2013 Belge Luchtcomponent F-16AM  
3 stycznia 2014 USAF F-15C 493th FS
30 kwietnia 2014 Siły Powietrzne RP MIG-29 41. ELT
RAF Typhoon 3 (F) Sqn
Kongelige Danske Flyvevåben F-16AM Esk 727 i 730
Armee de l’Air Rafale EC 2/30 i EC 1/7
Mirage 2000 EC 2/4 i EC 1/5
1 września 2014 Força Aérea Portuguesa F-16AM Escuadra 201
RCAF CF-188A 409th i 425th TFS
Luftwaffe Taifun JG 74
Koniklijke Luftmacht F-16AM 312 Sqn
1 stycznia 2015 Siły Powietrzne RP MiG-29 1. ELT
Ejército del Aire Typhoon  
Aeronautica Militare Typhoon  
Belge Luchtcomponent F-16AM  

  Z kolei bezpośrednie dowodzenie operacjami lotniczymi Baltic Air Policing i naprowadzanie myśliwców realizuje obecnie podporządkowane AAC Ramstein, Combined Air Operations Center (CAOC) w Uedem (dawniej CAOC 2 Kalkar), które podejmuje decyzje o poderwaniu pary dyżurnej z Szawle (a od kwietnia 2014 roku również z Amari i Malborka), a bezpośrednia kontrola obszaru powietrznego prowadzona jest przez Regional Airspace Surveillance Coordination Center (RASCC) Karmėlava, czyli regionalne centrum kontroli obszaru powietrznego, każdorazowo z udziałem nawigatorów z kraju, z którego pochodzą samoloty. Centrum Karmėlava zostało utworzony w 2006 roku na podstawie umowy trójstronnej pomiędzy Litwą, Łotwą i Estonią o utworzeniu systemu Baltic States Air Surveillance System (BALTNET) i funkcjonuje od 1 stycznia 2007 roku. Jest jednostką wielonarodową w której służą rotacyjnie Litwini, Łotysze i Estończycy, a wyposażenie radiotechniczne stanowią m.in. stacje radiolokacyjne dalekiego zasięgu AN/TPS-77. W 2001 roku Łotwa i Estonia zakupiły po jednym radarze AN/TPS-77, zostały one uruchomione na posterunkach Kellavere i Rezekne. Dodatkowo, w 2007 roku Łotwa zamówiła dwie tego typu stacje, a obecnie Estonia wspólnie z Finlandią finansuje zakup 14 radarów dalekiego zasięgu Ground Master 403, z tego dwa będą stacjonować na terenie Estonii. Litwa posiada także trzy mobilne stacje TRML-3D, a Estonia - systemy rozpoznania radiotechnicznego VERA-NG.

  Po starcie myśliwców CRC Karmėlava podaje pilotom kierunek przechwycenia i rubież włączenia stacji radiolokacyjnych. W przypadku każdego przechwycenia musi dojść do identyfikacji wzrokowej obcego statku powietrznego w przestrzeni operacyjnej NATO.

Polski udział w Baltic Air Policing

  Podstawę do użycia polskiego kontyngentu w misji Baltic Air Policing stanowi każdorazowo postanowienie Prezydenta RP, wydane zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1998 roku o zasadach użycia lub pobytu Sił Zbrojnych RP poza granicami państwa oraz dokumenty wojskowe, w tym  decyzje Ministra Obrony Narodowej w sprawie przygotowania Polskiego Kontyngentu Wojskowego w składzie Sił Sojuszniczych Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego do realizacji misji wojskowego nadzoru przestrzeni powietrznej w rejonie państw bałtyckich (Air Policing) i rozkazy szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego oraz Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych RP (a wcześniej Dowódcy Sił Powietrznych RP).

  Zgodnie z zatwierdzonym przez Ministra Obrony Narodowej etatem, polski oddział detaszowany do misji nosi nazwę Polski Kontyngent Wojskowy “Orlik” z kolejnym numerem i jest pododdziałem lotnictwa Sił Powietrznych, występującym jako samodzielna jednostka organizacyjna. Oficjalnym zadaniem PKW jest wojskowy nadzór przestrzeni powietrznej (Air Policing) nad terytorium państw bałtyckich (Litwy, Łotwy i Estonii), zgodnie z koncepcją Komitetu Wojskowego NATO. Głównym celem misji jest patrolowanie i niedopuszczenie do naruszenia przestrzeni powietrznej Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej i Republiki Łotewskiej oraz udzielanie pomocy samolotom wojskowym i cywilnym w sytuacjach awaryjnych, występujących podczas lotu. ToA polskiego "Orlika" Naczelnemu Dowódcy Sojuszniczych Sił w Europie następuje kazdorazowo w bazie w Zokinai.

Do misji nad państwami bałtyckimi Siły Powietrzne RP wystawiały do tej pory cztery myśliwce MiG-29. Dwa z nich są utrzymywane w całodobowym dyżurze bojowym. fot. MON.

  Z kolei w ramach narodowego systemu dowodzenia PKW „Orlik” jest każdorazowo podporządkowany Dowództwu Operacyjnemu Sił Zbrojnych RP (do końca 2013 roku Dowództwu Sił Powietrznych), które odpowiada za przygotowanie, utrzymanie ciągłości oraz zabezpieczenie funkcjonowania kontyngentu poza granicami kraju. System meldunkowy i wymiana informacji jest realizowana przez Dyżurną Służbę Operacyjną Centrum Operacji Powietrznych (DSO COP).

  Logistyczne wsparcie misji Baltic Air Policing realizowały w każdym przypadku bazy lotnicze w Mińsku Mazowieckim lub Malborku. Do zabezpieczenia realizacji odtwarzania gotowości bojowej samolotów lądujących na lotnisku innym niż lotnisko pełnienia dyżuru oraz ewakuacji medycznej utrzymywane były samoloty transportowe M-28 Bryza lub C-295M (w bazach Warszawa-Okęcie lub Kraków-Balice) w 12-godzinnej gotowości do startu. Ponadto w Polsce utrzymywana była w gotowości do użycia grupę rezerwową (siły i środki stanowiące 20% obsady etatowej PKW) do zabezpieczenia ciągłości funkcjonowania PKW stosownie do rozwoju sytuacji operacyjnej.

  Polska uczestniczyła w misji Baltic Air Policing pięciokrotnie w ciągu dziesięciu lat. W związku z tym, że ostatni kontyngent zakończył działalność we wrześniu 2014 roku, kolejną zmianę zgłoszono dowództwu NATO w Europie do realizacji w 2017 roku. Jednak sytuacja międzynarodowa oraz zwiększenie napięcia pomiędzy NATO a Rosją spowodowały podjęcie wspomnianej decyzji o zwiększeniu liczby kontyngentów narodowych w czasie jednej zmiany Baltic Air Policing, co implikowało także zwiększenie częstotliwości rotacji państw zgłaszających, w tym także z Sił Zbrojnych RP. Tym samym Polska będzie brała udział w misji nad państwami bałtyckimi znacznie częsciej, w tym już w pierszych tygodniach 2015 roku.

Polskie myśliwce są uzbrojone w działka GSz-301 kalibru 30 mm oraz rakiety powietrze-powietrze naprowadzane na podczerwień typów R-60 i R-73. Na zdjęciu ciekawa konfiguracja: prowadzący MiG-29 uzbrojony jest w dwie rakiety R-73 o zasięgu do 20 km, skrzydłowy - w dwie rakiety R-60 o zasięgu do 7,5 km. fot. MON.

  Zasadniczy personel i samoloty dla kolejnych "Orlików" wystawiały zawsze jednostki z Malborka i Mińska Mazowieckiego, czyli obecne 22. i 23. Bazy Lotnictwa Taktycznego, poza tym w ramach kontyngentu służyli żołnierze z innych pododdziałów, w tym z 21., 22., 31., 32. Ośrodków Dowodzenia i Naprowadzania, Centrum Wsparcia Teleinformatycznego Sił Powietrznych, 6. batalionu dowodzenia (6. Pułku Dowodzenia), czy Szefostwa Służby Hydrometeorologicznej Sił Zbrojnych RP (Centrum Meteorologii Sił Powietrznych). Większość żołnierzy stacjonuje w litewskim Szawle, nawigatorzy naprowadzania służą w Karmėlava.

Dane PKW „Orlik” w latach 2006-2014 (w każdym przypadku cztery samoloty myśliwskie MiG-29):

 Polski Kontyngent Wojskowy Eskadra bojowa Baza lotnicza Liczba personelu Łączna ilość misji Liczba godzin w powietrzu Dowódca
Orlik 1 (1 stycznia - 31 marca 2006) 1. ELT 23. BL 68 29 92 ppłk pil. Robert Cierniak
Orlik 2 (15 marca 2008 - 30 czerwca 2008) 41. ELT 22. BL 86 70 170 ppłk pil. Mariusz Biajgo
Orlik 3 (30 kwietnia 2010 - 1 września 2010) 1. ELT 23. BL 97 160 210 ppłk pil. Robert Kozak
Orlik 4 (27 kwietnia - 31 sierpnia 2012) 41. BLT 22. BLT 99 ~150 250 ppłk pil. Leszek Błach
Orlik 5 (1 maja 2014 - 1 września 2014) 41. ELT 22. BLT 101 144 300 ppłk pil. Krzysztof Stobiecki
Orlik 6 (1 stycznia 2015 - 30 kwietnia 2015) 1. ELT 23. BL 120     ppłk pil. Piotr Iwaszko

  Kontyngenty „Orlik” każdorazowo składają się z dowództwa oraz sekcji dowodzenia i łączności, sekcji operacyjnej, grupy kierowania lotnictwem, grupy lotniczej z samolotami MiG-29 (ośmiu pilotów - po dwóch na samolot), grupy zabezpieczenia technicznego (specjalności: eksploatacja płatowca, uzbrojenie lotnicze, eksploatacja urządzeń radiotechnicznych, eksploatacja osprzętu lotniczego, eksploatacja urządzeń diagnostycznych), sekcji medycznej i pełnomocnika do spraw ochrony informacji niejawnych. Skład PKW uzupełniają żołnierze Żandarmerii Wojskowej. W skład wyposażenia technicznego grupy wchodzą m.in. agregaty prądotwórcze APA-5D/M na Urał-375D, Luzes-V na Star 944, dystrybutory tlenu, dystrybutory azotu, dystrybutory powietrza, samochody-holowniki, sanitarki, samochody pożarnicze, czyszczarki lotniskowe, pługi śnieżne lub kosiarki samojezdne.

  Każdorazowo kontyngent jest poddawany sprawdzianowi przygotowania do misji podczas ćwiczenia certyfikującego pod kryptonimem Jastrząb. Ostatnie ćwiczenie odbyło się w dniach 16-17 grudnia 2014 roku (wcześniejsze ćwiczenie certyfikujące PKW "Orlik 5" zostało przeprowadzone w dniach 15-16 kwietnia 2014 roku). Jak wynika z danych Ministerstwa Obrony Narodowej, koszt jednej misji "Orlik" wahał się od 6 do 8 mln zł.

Robert Ciechanowski




Rejestracja

Funkcja chwilowo niedostępna

×

Logowanie

×

Kontakt

×
Pocisk przeciwokrętowy Exocet

Pocisk przeciwokrętowy Exocet

Francuski pocisk Exocet był jedną z pierwszych konstrukcji tego rodzaju skonstruowanych i wprowadzonych do produkcji na Zachodzie, choć palma pierw...

więcej polecanych artykułów