2015-09-24 02:20:01
Program Wsparcia Bezpieczeństwa Regionu 2022
Od dłuższego czasu w polskim MON i MSZ pojawiały się próby zawiązania pewnej wspólnoty dotyczącej bezpieczeństwa regionalnego, obejmującej w pierwszej kolejności wspólne zakupy i modernizację sprzętu (czego nie udało się niestety zrealizować), a w dalszej szkolenia, tworzenie jednostek międzynarodowych itp. Wreszcie jednak rząd RP podjął konkretne kroki.
„Program Wsparcia Bezpieczeństwa Regionu 2022” (ReSAP), bo taką nazwę nosi dokument, zakłada pogłębienie relacji polityczno-wojskowych i przemysłowych w ramach grupy tzw. V9 (Polska, pozostałe kraje V4 – Grupy Wyszehradzkiej, czyli Słowacja, Czechy i Węgry, ponadto kraje nadbałtyckie, Rumunia i Bułgaria), której państwa są uznawane za istotnych sojuszników, z racji położenia. Podstawowym celem jest wsparcie sił zbrojnych pozostałych krajów V9 w zakresie zwiększania potencjału bojowego, poprzez udostępnienie miejsc na polskich uczelniach wojskowych, w polskich centrach i ośrodkach szkoleniowych, ale także unifikacja wyposażenia armii V9 poprzez dostarczanie uzbrojenia produkowanego w Polsce.
Wybrany przez Słowację KTO Rosomak, zaoferowany w lokalnej odmianie Scipio, może być pierwszym dostarczonym według nowych zasad systemem uzbrojenia. Fot. Michał Gajzler/Dziennik Zbrojny
Wśród założeń programu wskazać można:
- stworzenie mechanizmów umożliwiających wykorzystanie istniejących narzędzi wsparcia finansowego w celu sprzedaży produktów i usług polskiego przemysłu na rynki trzecie;
- unifikacja działań władz, ukierunkowanych na promocję wyrobów polskiej zbrojeniówki na wspomnianych rynkach;
- udzielenie szefowi MON szczególnych uprawnień w zakresie wsparcia promocji przemysłu zbrojeniowego;
- przyznanie wspomnianemu głównej roli w realizacji programu;
- podniesienie możliwości militarnych sojuszników.
Sama pomoc finansowa obejmować miałaby kredytowanie zakupów uzbrojenia w polskim przemyśle zbrojeniowym, opłacanie miejsc na studiach i szkoleniach wojskowych, promocję obronności i wyrobów polskiej zbrojeniówki oraz nieodpłatne przekazywanie nadwyżek sprzętu będącego własnością SZ RP. Jej realizacja miałaby się odbywać na podstawie umów międzyrządowych, zawartych przez władze RP ze swoimi odpowiednikami z pozostałych krajów V9. PGZ miałaby by tym samym sprzedawać swoje produkty poprzez należące do Grupy spółki.
Na programie wszyscy zainteresowani mogliby wiele zyskać. Sojusznicy Polski otrzymaliby niedrogi, ale zaawansowany sprzęt, oferowany na dogodnych dla ich własnego przemysłu warunkach (Scipio, propozycja umiędzynarodowienia BWP Borsuk w ramach V4), zaś polski przemysł nie mógłby narzekać na brak zamówień. Ujednolicenie uzbrojenia pozwoliłoby uprościć oraz zmniejszyć koszty logistyki, a tym samym eksploatacji i rozwoju uzbrojenia przez cały cykl życia.
Podobnie wspólne prowadzenie szkoleń skutkowałoby zapewne stopniowym ujednoliceniem procedur oraz poprawianiem ich na bazie wspólnych doświadczeń.
Z czasem taka działalność polityczno-militarna mogłaby doprowadzić do poważniejszego zacieśnienia współpracy w regionie, oraz być może znalazłyby się inne kraje, zainteresowane przystąpieniem do porozumienia, które mogłyby wnieść istotną wartość dodaną.
(BK)
