2014-12-14 12:14:47
W Su-34 przezbrojono pełne dwa rosyjskie pułki, są przy Ukrainie
Rosyjskie siły powietrzne operacyjnie wykorzystują samoloty bombowe Su-34 w dwóch jednostkach: 47. Samodzielnym Mieszanym Pułku Lotniczym bazującym na lotnisku Baltimor w Woroneżu oraz 559. Samodzielnym Pułku Lotnictwa Bombowego na lotnisku Morozowsk w obwodzie rostowskim. Chociaż pułki należą do dwóch oddzielnych dowództw operacyjnych – 1. w ramach Zachodniego Okręgu Wojskowego oraz 4. z Południowego OW – można wykazać ciekawą zależność, oba znajdują się w odległości około 100 kilometrów od granicy z Ukrainą. To oczywiście przypadek, wynikający z planów dyslokacji sprzętu, ale jakże obecnie wymowny – wszystkie operacyjne bombowce Su-34 stacjonują w rejonie konfliktu.
Oba pułki mają strukturę złożoną z dwóch eskadr po 12 maszyn każda. Jako pierwszy przezbrojono 47. Pułk (wcześniej 7000. Baza Lotnicza) w samoloty zakontraktowane w 2008 roku. Po jego ukompletowaniu w 2013 roku, część z tego kontraktu trafiła od jesieni do 559. Pułku (wcześniej 6972. Baza Lotnicza) z lotniska Morozowsk (obwód rostowski). Kilka dni temu, 8 grudnia, zakłady w Suchoja z Nowosybirska przekazały ostatnie 3 sztuki Su-34 dla jednostki, tym samym w pełni przezbrojony został drugi pułk Su-34 w rosyjskich siłach powietrznych.
Do 2020 roku, po realizacji kontraktów z 2008 i 2012 roku, w Rosji będzie pięć dwueskadrowych pułków bombowych wyposażonych w samoloty Su-34. fot. Suchoj
W bieżącym roku zakłady NAPO z Nowosybirska przekazały 15 Su-34 dla lotnictwa budowanych w ramach podpisanego 25 lutego 2012 roku kontraktu na dostawę 92 maszyn za kwotę 140 miliardów rubli. W listopadzie 2008 roku zamówiono 32 Su-34 o wartości 33,6 miliarda rubli – realizacja tego zlecenia została zakończona w końcu 2013 roku.
To samoloty z tych dwóch pułków wykonują dalekodystansowe loty nad Bałtyk czy na północ od Norwegii (zidentyfikowano maszyny z 1. eskadry 47. Pułku z lotniska Woroneż). Chociaż oba pułki przejmowały w miejsce Su-24M i Su-24MP nowe bombowce taktyczne, jeszcze przed wybuchem ukraińskiego konfliktu społecznego z władzą Janukowycza, dziś znalazły się w odległości około 100 kilometrów od wschodnich części tego kraju.
Kolejna jednostka operacyjna jaka otrzyma bombowce Su-34 to stacjonujący na Dalekiej Północy 98. Samodzielny Mieszany Pułk Lotniczy z lotniska Monczegorsk w obwodzie murmańskim (obecnie posiada także eskadrę Su-24 i eskadrę MiG-31BM). Dostawy samolotów bombowych Su-34 do rosyjskich sił powietrznych przedstawiają się następująco:
- 2008 – 1 sztuka,
- 2009 – 2 sztuki,
- 2010 – 4 sztuki (początek realizacji kontraktu z 2008 roku),
- 2011 - 6 sztuk,
- 2012 – 10 sztuk (ostatnie 5 Su-34 tylko formalnie przekazane 29 grudnia 2012 roku),
- 2013 – 14 sztuk (w tym ostatnie z kontraktu 2008 i dwa pierwsze z kontraktu 2012 roku),
- 2014 – plan 18 sztuk (początkowo zakładano budowę 16 maszyn, 2 dodano jako nadplanowe). Do 8 grudnia br. włącznie przekazano 15 Su-34, wszystkie do 559. Pułku. Rosyjskim zwyczajem, można spodziewać się dostawy 3 bombowych Suchojów jeszcze w końcu roku.
Liczba rosyjskich samolotów Su-34 znajdujących się w służbie nie jest prosta do wykazania. Na pewno do tej pory powstały 32 samoloty z kontraktu z 2008 oraz 17 z kontraktu z 2012 roku. Praktycznie wszystkie trafiły do 47. i 559. Pułku. Przynajmniej jeden samolot z nowej partii w 2013 roku przekazano do 929. Państwowego Centrum Lotniczo-Testowego w Achtubińsku. Maszyny są wykorzystywane także w centrum przygotowania bojowego personelu latającego w Lipiecku, niekiedy są tam obecne maszyny z pułku w Woroneżu. Biorąc pod uwagę przynajmniej 7 prototypów oraz kilka maszyn przedseryjnych, liczba zbudowanych Su-34 oscyluje wokół 60 egzemplarzy. Nie wszystkie obecnie są lotne, tak samo jak nie wszystkie samoloty posiadają docelowy standard wyposażenia – ten pojawił się na Su-34 dostarczanych od połowy 2013 roku. Wcześniej odnotowywano problemy z pracą systemu walki maszyny oraz jego integracją ze stacją radiolokacyjną i systemem nawigacji. Piloci określali Su-34 „indywidualistami” - każdy był inny.
Można pokusić się o stwierdzenie, że obecnie rosyjskie siły powietrzne dysponują jednym w pełni operacyjnym pułkiem bombowym wyposażonym w Su-34. Mowa o 47. Pułku z lotniska w Woroneżu. 559. Pułk, chociaż obecnie w pełni przezbrojony (9 maszyn w 2013 roku i 15 w 2014 roku), statusu takiego jako całość raczej nie posiada. Su-34 były uczestnikami pięciodniowej wojny z Gruzją w 2008 roku oraz wspierają rosyjskie działania w Inguszetii czy Dagestanie. W Europie szczególnie znane są z dalekodystansowych lotów ćwiczebnych w pobliżu wybrzeży norweskich, czy nad Bałtykiem. Wkrótce trafią do 98. Pułku Lotniczego z Monczaegorska, co oznacza, że nad Daleką Północą będą stałymi gośćmi, do czego muszą przywyknąć głównie Norwedzy.
Jak większość rosyjskich programów Su-34 miał skomplikowaną historię, w dużej mierze związaną z zapaścią finansową państwa rosyjskiego w latach 90-tych ubiegłego wieku. Pierwszy lot na T-10W-1 (Su-27IB) wykonano jeszcze w 1990 roku. Powstały w ramach programu Furora, Su-34 jest samolotem wielozadaniowym wyspecjalizowanym w prowadzeniu ataków na cele naziemne/nawodne. Jako następca Su-24M i Su-24MP przeznaczony jest do atakowania drugich rzutów operacyjnych wojsk lądowych i infrastruktury położonej w głębi terytorium przeciwnika. Promień bojowego oddziaływania z czterema tonami uzbrojenia wynosi około 600 km w locie na małej wysokości lub ponad 1100 km przy optymalizacji profilu lotu ("wysoko-nisko-wysoko"). Jego uzbrojenie stanowią nie tylko kierowane pociski rakietowe czy bomby, ale do samoobrony przed myśliwcami rakiety powietrze-powietrze R-27ER czy R-73. Głównym systemem radiotechnicznym jest 1Sz141, który kłada się z radaru PESA oznaczonego W004 i systemu walki elektronicznej Ł175-W Chibiny-W, samolot posiada także system laserowo-optoelektroniczny Platan do naprowadzania uzbrojenia i nawigacji. Dzięki nowym systemom radioelektronicznym (opracowywany jest także podwieszany system L700 Tarantul do zagłuszania pracy stacji radiolokacyjnych) oraz uzbrojeniu Su-34 jest zatem przygotowany do operowania nad wrogim terytorium i w razie konieczności, zdolnym do podjęcia walki z myśliwcami przeciwnika.
(MC)
